نقش آموزش مبتنی بر فناوری در ارتقای عملکرد مدارس هوشمند

تحول در نظام های آموزشی جهان و گذار از روش های سنتی به رویکردهای نوین، منجر به ظهور مفهومی به نام «مدارس هوشمند» شده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی عمیق و همه جانبه ی نقش آموزش مبتنی بر فناوری در بهبود و ارتقای عملکرد این مدارس است. مدارس هوشمند به عنوان سازمان های یادگیرنده ای تعریف می شوند که در آن ها فرایند یاددهی و یادگیری با تکیه بر فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی صورت می گیرد. در این پژوهش تحلیلی، مولفه های اصلی مدارس هوشمند شامل زیرساخت های فنی، محتوای الکترونیکی، توانمندسازی نیروی انسانی و مدیریت هوشمند مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته های این بررسی نشان می دهد که ادغام صحیح فناوری در برنامه درسی، نه تنها باعث افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان می شود، بلکه امکان شخصی سازی آموزش، ارزیابی مستمر و مدیریت کارآمد منابع را فراهم می آورد. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی، مقاومت فرهنگی و کمبود بودجه نیز شناسایی شده اند. نتیجه گیری حاکی از آن است که موفقیت مدارس هوشمند در گرو نگاه سیستمی به فناوری، تغییر نقش معلم از سخنران به تسهیل گر و تدوین نقشه راه بومی سازی شده است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:مدارس هوشمند ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، عملکرد تحصیلی ، آموزش الکترونیکی ، مدیریت آموزشی ، یادگیری تعاملی.