کلاس درس ساکت یا کلاس درس متفکر؟ نقد «سکوت» و ترویج «هیاهوی سازنده»؛ گذار از انضباط پادگانی به یادگیری اجتماعی

در تاریخ آموزش و پرورش، «سکوت» همواره مترادف با «نظم» و پیش شرط یادگیری تلقی شده است. این انگاره سنتی که ریشه در مدل های رفتارگرایانه و نظام های آموزشی صنعتی دارد، دانش آموز خوب را موجودی فرمان بردار و ساکت تعریف می کند که تنها شنونده ی دانش سرازیر شده از سوی معلم است. مقاله حاضر با رویکردی انتقادی و با تکیه بر یافته های نوین علوم شناختی و نظریه های یادگیری سازنده گرا، این پیش فرض را به چالش می کشد. هدف این پژوهش، تبیین مفهوم «هیاهوی سازنده» به عنوان نشانگر درگیری شناختی و یادگیری عمیق است. با بررسی هشت ساحت مجزا، استدلال می شود که یادگیری فرآیندی اجتماعی و گفتگومحور است و سرکوب کلامی دانش آموزان به معنای انسداد مسیر تفکر است. یافته ها نشان می دهند که کلاس های درس متفکر، نه مکان هایی ساکت، بلکه فضاهایی سرشار از تعاملات کلامی هدفمند، پرسشگری و استدلال ورزی هستند. گذار از «فرهنگ سکوت» به «فرهنگ گفتگو» نیازمند تغییر بنیادین در نقش معلم از «ناظم» به «تسهیل گر» و بازتعریف مفهوم مدیریت کلاس است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هیاهوی سازنده ، یادگیری گفتگومحور ، مدیریت کلاس ، سواد شنیداری ، نظریه اجتماعی-فرهنگی ، تفکر انتقادی ، مشارکت فعال.