طراحی اکوسیستم های یاددهی–یادگیری هوشمند با رویکرد هوش مصنوعی

تحولات شگرف در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، پارادایم های آموزشی را از ساختارهای سنتی و معلم محور به سمت محیط های یادگیری پویا، منعطف و داده محور سوق داده است. در این میان، مفهوم «اکوسیستم یاددهی-یادگیری هوشمند» به عنوان یک چارچوب جامع نگر، تعاملات پیچیده میان یادگیرندگان، مربیان، محتوا و فناوری را در بستری از هوش مصنوعی (AI) بازتعریف می کند. این مقاله با هدف تبیین معماری، مولفه ها و الزامات طراحی چنین اکوسیستم هایی تدوین شده است. با بهره گیری از فناوری هایی نظیر یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و تحلیل داده های کلان آموزشی، می توان مسیرهای یادگیری شخصی سازی شده ای را خلق کرد که نه تنها کارایی آموزشی را افزایش می دهد، بلکه عدالت آموزشی را نیز محقق می سازد. در این پژوهش، ضمن بررسی مبانی نظری و پداگژیکی نوین، به چالش های پیاده سازی از جمله حریم خصوصی داده ها و زیرساخت های فنی در بستر آموزشی ایران پرداخته می شود. نتایج نشان می دهد که گذار به سمت اکوسیستم های هوشمند نیازمند تغییری بنیادین در نگرش مدیریتی و طراحی آموزشی است تا بتوان از پتانسیل هوش مصنوعی برای ارتقای کیفیت یادگیری بهره برد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، اکوسیستم یاددهی-یادگیری ، یادگیری تطبیقی ، تحلیل داده های آموزشی ، طراحی آموزشی هوشمند ، تکنولوژی آموزشی.