آموزش پایدار به عنوان رویکردی راهبردی در طراحی برنامه های درسی

در هزاره سوم، جهان با چالش های پیچیده ای نظیر تغییرات اقلیمی، نابرابری های اجتماعی و بحران های اقتصادی روبروست. در این میان، نظام های آموزشی به عنوان موتور محرکه توسعه جوامع، نقشی حیاتی در گذار از وضعیت ناپایدار کنونی به سوی آینده ای پایدار ایفا می کنند. آموزش پایدار (Sustainable Education) فراتر از آموزش محیط زیست بوده و به عنوان یک پارادایم نوین، خواهان بازنگری بنیادین در فلسفه، اهداف، محتوا و روش های یاددهی-یادگیری است. این مقاله با هدف تبیین جایگاه آموزش پایدار به عنوان یک رویکرد راهبردی در طراحی برنامه های درسی تدوین شده است. روش پژوهش، تحلیلی-توصیفی بوده و با بررسی ادبیات موجود و دیدگاه های صاحب نظران ایرانی، به واکاوی مولفه های کلیدی برنامه درسی پایدار می پردازد. یافته ها نشان می دهد که برای تحقق توسعه پایدار، برنامه درسی باید از رویکردهای تک رشته ای و حافظه محور به سوی رویکردهای میان رشته ای، کل نگر و مسئله محور حرکت کند. همچنین چالش های بومی نظیر تمرکزگرایی در نظام آموزشی ایران و کمبود معلمان متخصص مورد بحث قرار گرفته است. نتیجه گیری مقاله بر این اصل استوار است که آموزش پایدار نه یک موضوع حاشیه ای، بلکه قلب تپنده طراحی آموزشی نوین است که شایستگی های شهروندی جهانی را در دانش آموزان پرورش می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش پایدار ، طراحی برنامه درسی ، توسعه پایدار ، رویکرد راهبردی ، آموزش محیط زیست ، نظام آموزشی ایران ، شایستگی های پایدار.