الگوی ارزیابی لایه های زیست محیطی در جزیره ی هنگام با هدف توسعه ی گردشگری پایدار

یکی از اقتضائات نگاه کل نگرانه نسبت به محیط و حیات بشری در دوران معاصر، پای بندی به اصول توسعه ی پایدار در برنامه ریزی است که اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را توامان دنبال می کند. مناطق مرزی ساحلی بویژه جزایر از دیرباز به دلیل تنوع زیستی و نقش در معیشت ساکنین، محیط هایی پویا و واجد اهمیت بوده اند. برای ایجاد منافع بلندمدت و تقویت ظرفیت ها در این مناطق و نیز کاهش اثرات منفی توسعه، رویکرد گردشگری پایدار، زمینه را برای حفظ منابع زیستی و رضایت جوامع بومی و محلی فراهم می نماید. مقاله حاضر نشان می دهد که چگونه ارزیابی شایسته لایه های مختلف زیست محیطی همچون آب، زمین، گیاهان، موجودات زنده و ... در جزایر ساحلی، می تواند به شکل گیری تجربیات فضایی جهت تحقق امر گردشگری پایدار در آنها بیانجامد و ابعاد این موضوع را در جزیره هنگام تبیین می کند. شناخت قابلیت های نهفته در این جزیره و تحلیل لایه های زیست محیطی آن، الگویی برای تجربیات فضایی ارائه می دهد که هم راستا با اصول توسعه ی پایدار و ارتقای ظرفیت های گردشگری است. دستیابی به این هدف از طریق استنتاج یافته ها، ایده پردازی و ارائه برنامه فضایی متناسب با بستر طبیعی صورت می پذیرد. پرسش های تحقیق عبارتند از: چگونه می توان با ارزیابی لایه های محیط زیست در جزیره هنگام با قابلیت های طبیعی، تجربیات فضایی تازه ای پدید آورد؟ و رویکرد گردشگری پایدار چه چشم اندازی را برای توسعه و برنامه ریزی آینده ی این جزیره رقم خواهد زد؟ روش تحقیق مقاله بر مبنای رهیافت کیفی همراه با سیر منطقی استدلال استقرایی می باشد که گردآوری، دسته بندی و تحلیل اطلاعات براساس راهبرد پژوهش موردی بصورت میدانی و تحلیل اسناد کتابخانه ای موجود همراه با ارزیابی در سطح طراحی و ارائه فضاهای کالبدی انجام شده است. مقاله در نتیجه برای تعریف و بیان فضایی جهت ایجاد تجربه پایدار و ارتباط با محیط زیست از سه منظر کارکردی، ادراکی و کالبدی، الگویی به منظور بهره برداری از سطوح و نواحی جزیره هنگام به همراه برنامه فیزیکی پیشنهاد داده است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، لایه های زیست محیطی ، محیط زیست ، جزیره هنگام ، گردشگری