معلم به مثابه یادگیرنده مادام العمر: پارادایم نوین توسعه حرفه ای در عصر تحول

این مقاله مروری به تبیین و تحلیل پارادایم «معلم به مثابه یادگیرنده مادام العمر» به عنوان یک ضرورت استراتژیک برای نظام های آموزشی در قرن بیست و یکم می پردازد. در دنیایی که با تغییرات سریع فناورانه، اجتماعی و علمی شناخته می شود، مدل های سنتی و مقطعی توسعه حرفه ای معلمان، که مبتنی بر دوره های آموزشی پراکنده و دستوری است، کارایی خود را از دست داده اند. این پژوهش با اتکا به روش شناسی مرور نظام مند ادبیات، به بررسی مبانی نظری، مولفه ها و الزامات استقرار فرهنگ یادگیری مادام العمر در میان معلمان می پردازد. یافته های کلیدی نشان می دهد که پذیرش این رویکرد، فراتر از کسب مهارت های جدید، به یک تحول در هویت حرفه ای، عاملیت (Agency) و ذهنیت (Mindset) معلمان وابسته است. مولفه هایی چون عمل تاملی (Reflective Practice)، یادگیری مشارکتی در جوامع حرفه ای (Collaborative Learning) و یادگیری خودراهبر (Self-Directed Learning) ارکان اصلی این پارادایم را تشکیل می دهند. با این حال، موانع سیستمی مانند کمبود زمان، عدم حمایت مدیریتی و ساختارهای انعطاف ناپذیر، و همچنین موانع فردی نظیر ذهنیت ثابت، چالش های اصلی در مسیر تحقق آن هستند. در نهایت، این مقاله با ارائه پیشنهادهای کاربردی و چندوجهی برای سیاست گذاران، مدیران مدارس و خود معلمان، نقشه راهی را برای گذار از مدل منسوخ «آموزش دادن به معلم» به فرهنگ پویا و پایدار «یادگیرنده بودن معلم» ترسیم می کند.کلیدواژه ها: یادگیری مادام العمر، توسعه حرفه ای معلمان، معلم به مثابه یادگیرنده، هویت حرفه ای، عمل تاملی، جوامع یادگیری حرفه ای، عاملیت معلم.