رابطه محیط آموزشی با یادگیری و انگیزه دانش آموزان

هدف این مقاله بررسی رابطه محیط مدرسه (school environment / school climate) با رشد مهارت ها و گرایش های تفکر انتقادی در دانش آموزان است. مقاله با مرور مبانی نظری (تعاریف و ابعاد تفکر انتقادی و مفاهیم محیط مدرسه)، تلفیق مرورهای نظام مند و مطالعات تجربی، و ارائه چارچوب مفهومی برای پژوهش های آینده، نشان می دهد که ابعاد محیط مدرسه—از جمله روابط معلم-دانش آموز، کیفیت یاددهی-یادگیری، ایمنی روانی و ساختار سازمانی—به عنوان پیش بینی کننده های مهم توانایی ها و گرایش های تفکر انتقادی مطرح اند. شواهد نشان می دهد که کلاس ها و مدارسی که روی پرسش گری، گفت وگوی باز، مسئولیت سپاری دانش آموزان و آموزش متقن مهارت های استدلال تمرکز دارند، تا حد قابل توجهی تفکر انتقادی را تقویت می کنند؛ اما اثرگذاری کامل بستگی به طراحی برنامه درسی، آموزش معلمان و ثبات سیاست های مدرسه دارد. مقاله شکاف های پژوهشی کنونی را شناسایی کرده و پیشنهادهایی برای طراحی مطالعات تجربی )از جمله طرح های RCT خوشه ای و مطالعات طولی(، و نیز پیشنهادهای کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران مدارس ارائه می دهد

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، محیط/آب وهوای مدرسه (School Climate) ، کیفیت یاددهی-یادگیری ، مشارکت دانش آموز ، آموزش معلم