نقش هوش مصنوعی در تحولات نظام آموزش و پرورش

تحول بنیادین در پارادایم های آموزشی، نیازمند بهره گیری از فناوری های نوین با قابلیت های شناختی پیشرفته است. این مقاله به بررسی نقش محوری هوش مصنوعی (AI) در دگرگونی نظام آموزش و پرورش می پردازد. با توجه به پیچیدگی های فزاینده آموزش در قرن بیست و یکم، رویکردهای سنتی پاسخگوی نیازهای فردی دانش آموزان و الزامات بازار کار آینده نیستند. هدف این پژوهش، تحلیل کاربردهای کلیدی هوش مصنوعی—شامل یادگیری شخصی سازی شده مبتنی بر مدل های پیش بینی، سیستم های ارزشیابی هوشمند و خودکار، ابزارهای نوین مدیریت آموزشی، و پشتیبانی از توسعه حرفه ای معلمان—در راستای ارتقاء کیفیت و کارایی نظام آموزشی است. در این راستا، مزایای حاصل از افزایش دسترسی، انطباق پذیری و بازخورد فوری مورد ارزیابی قرار می گیرد. همزمان، چالش های اساسی اخلاقی، مسائلی نظیر حفظ حریم خصوصی داده های آموزشی، تعصب الگوریتمی (Algorithmic Bias)، و تشدید شکاف دیجیتال، به عنوان موانع حیاتی بر سر راه پیاده سازی جامع مورد بحث و بررسی قرار می گیرند. نتیجه گیری مقاله بر لزوم تدوین چارچوب های سیاستی دقیق و مبتنی بر شواهد تاکید دارد تا اطمینان حاصل شود که ادغام هوش مصنوعی در آموزش، منجر به نتایج عادلانه و توسعه پایدار آموزشی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش شخصی سازی شده ، ارزشیابی هوشمند ، تحول آموزشی ، اخلاق هوش مصنوعی ، شکاف دیجیتال.