توجه به تفاوت های فردی: سبک های یادگیری، خودتنظیمی در دانش آموزان

یادگیری به عنوان فرایندی پویا و چندبعدی، تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل فردی، شناختی، هیجانی و محیطی قرار دارد. یکی از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی معاصر، نادیده گرفتن تفاوت های فردی در یادگیری و تکیه بر الگوهای آموزشی یکنواخت است؛ در حالی که پژوهش های متعدد نشان داده اند دانش آموزان از نظر توانایی های شناختی، سبک های یادگیری، انگیزش، هوش هیجانی، سرعت پردازش اطلاعات و ویژگی های شخصیتی، تفاوت های معناداری با یکدیگر دارند. هدف پژوهش حاضر، بررسی ابعاد مختلف تفاوت های فردی در یادگیری و تبیین نقش آن ها در فرایند یاددهی–یادگیری است.این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل مطالعات نظری و پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که توجه به تفاوت های فردی، از جمله سبک های یادگیری، خودتنظیمی، سطح انگیزش و ویژگی های هیجانی، می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت تحصیلی و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان منجر شود. همچنین، عدم توجه به این تفاوت ها اغلب با کاهش انگیزش، افت تحصیلی و نارضایتی فراگیران از محیط آموزشی همراه است.نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی برنامه های آموزشی انعطاف پذیر، به کارگیری روش های تدریس متنوع و توجه به ویژگی های فردی یادگیرندگان، نقش موثری در تحقق عدالت آموزشی و افزایش اثربخشی فرایند یادگیری دارد. بر این اساس، بازنگری در رویکردهای آموزشی و حرکت به سوی آموزش دانش آموزمحور، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی امروزی محسوب می شود.