شناخت توانمدی های دانش آموزان و نقش آن در اعتماد بنفس و خودباوری آن ها

بعضی از پدر و مادران یا اطرافیان، از جهت کثرت محبتی که به فرزندان خویش دارند، بیش از حد در کارهای مربوط به کودک دخالت کرده و به او اجازه کار نمی دهند، همه ی کارهای او را خودشان انجام می-دهند و به جای آنها تصمیم گرفته می کنند و برخی نیز از روی ناآگاهی نه تنها به پرورش استقلال و اعتماد به نفس فرزندان خویش کمک نمی کنند، بلکه به واسطه سرزنش ها و عیب جویی های خود، روح استقلال طلبی را در کودک خفه کرده و از ابتکارات کودک جلوگیری و در سر راه او مانع تراشی می کنند و با انتقاد و بدگویی و عیب جویی او را شرمنده و دلسرد می گردانند، گروهی دیگر نیز به دلیل عدم اطلاع از روش های درست برای جهت دهی و هدایت میل ابراز وجود در کودک، به استعدادهای او لطمه می زنند. چون همه این موارد به صورت مستقیم در ارتباط با سرنوشت کودکان است که آینده سازان آن جامعه هستند باید از زوایای مختلف شکافته و بررسی و نتیجه کار از طریق رسانه های مختلف در اختیار خانواده ها قرار گیرد، زیرا نیروی انسانی سالم و کارآمد، عظیم ترین سرمایه هر ملتی است.ارتباط معلم-دانش آموز، صرفا کنش و واکنش ساده ای از جانب دو سوی این رابطه نیست، بلکه تبادل کاملی است که در بستری از عوامل موثر بر آن شکل می گیرد.هدف پژوهش حاضر بررسی و کنکاش رابطه تعامل معلم- دانش آموز بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان بود. نبود اعتمادبه نفس و خودباوری از جمله عواملی است که دانش آموزان را از تلاش بازمی دارد و سبب افت تحصیلی آن ها می شود. اگر انسان ظرفیت ها وتوانایی های خدادادی خود را نشناسد و باور نداشته باشد که می تواند با اتکا به نفس بر مشکلات و حوادث گوناگون فائق آید، بدیهی است که هنگام مواجه شدن با کمترین مشکلات، خود را در بن بستی گرفتار خواهد دید که سراسر زندگی او را تحت تاثیر خود قرار خواهد داد. معلمان باید به دانش آموزان خود کمک کنند تا خود را باور کنند و بتوانند خلاقیت های تحصیلی خود را بروز دهند. در این پژوهش سعی شد، با راهکارهایی اعتماد به نفس دانش آموز تقویت شود.

کلیدواژه ها:

اعتماد به نفس ، دانش آموز ، فضای آموزشی ، بهبود