پرورش مهارت تفکر نقادانه و ادبی از طریق آموزش ادبیات در مدارس
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 74
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
RTTCH04_4346
تاریخ نمایه سازی: 17 بهمن 1404
چکیده مقاله:
آموزش ادبیات در مدارس، فراتر از انتقال میراث فرهنگی و آموزش مهارت های زبانی پایه، ظرفیت بی بدیلی برای پرورش دو نوع تفکر حیاتی در عصر حاضر دارد: تفکر نقادانه و تفکر ادبی. این مقاله مروری با هدف تبیین چگونگی و چرایی به کارگیری متون ادبی به عنوان بستری غنی برای پرورش همزمان این دو قابلیت فکری نگاشته شده است. تفکر نقادانه به عنوان توانایی تحلیل، ارزیابی و استدلال منطقی، و تفکر ادبی به عنوان درک زیبایی شناختی، تفسیر چندلایه و خلاقیت در مواجهه با متن، در نگاه اول ممکن است متمایز به نظر برسند، اما در عمل و به ویژه در بستر آموزش ادبیات، پیوندی ناگسستنی با یکدیگر دارند. در این مقاله، ابتدا مفاهیم بنیادین تفکر نقادانه (با عناصر شناخته شده ای چون تفسیر، تحلیل، ارزیابی، استنباط، توضیح و خودتنظیمی) و تفکر ادبی (با تاکید بر مولفه هایی مانند تخیل، استعاره پردازی، چندصدایی، تعلیق داوری و درک ابهام) به طور مبسوط تعریف و بررسی می شوند. سپس، رویکردها و روش های آموزشی کارآمد برای تحقق این هدف دوگانه مورد تحلیل قرار می گیرند که از جمله می توان به روش مباحثه سقراطی، خوانش نزدیک متن، تحلیل روایت و راوی، بررسی زمینه های تاریخی-اجتماعی اثر، مقایسه تطبیقی متون، و نوشتن انتقادی-خلاق اشاره کرد. مقاله به این پرسش محوری می پردازد که چگونه می توان فعالیت های کلاسی درس ادبیات را از حافظه محوری صرف و تفسیرهای قالبی به سمت فضایی پرسش گر، گفت وگومحور و تفسیرگر سوق داد تا دانش آموز نه فقط گیرنده منفعل معانی ازپیش تعیین شده، بلکه کنشگر فعالی باشد که با متن درگیر می شود، آن را به چالش می کشد، فرضیه می سازد و خوانش شخصی خود را ارائه می دهد. همچنین، موانع موجود در نظام های آموزشی کنونی (مانند حجم سنگین مطالب، تاکید بر آزمون های استاندارد با پاسخ های قطعی، کمبود زمان، و آماده نبودن برخی معلمان) که مانع تحقق این هدف می شوند، برشمرده و راهکارهای احتمالی برای غلبه بر آنها ارائه می گردد. این مرور نظام مند نتیجه می گیرد که ادبیات، اگر به درستی تدریس شود، می تواند به یک «کارگاه تفکر» تبدیل شود که در آن ذهن دانش آموز برای رویارویی با پیچیدگی های جهان واقعی، درک دیدگاه های متفاوت، مقابله با شتاب زدگی و سطحی نگری، و پرورش حس زیبایی شناختی و همدلی آماده می شود. سرمایه گذاری بر این نوع از آموزش ادبیات، نه یک امر تجملی، بلکه ضرورتی برای تربیت شهروندانی آگاه، خلاق و مسئول در جوامع دموکراتیک و پیچیده امروز است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
کاووس یونسی
کارشناسی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان شهید مطهری شیراز