بررسی تاثیر سبک های نوآورانه تدریس معلم بر انگیزش پیشرفت و امید به آینده دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های نوآورانه تدریس معلم بر انگیزش پیشرفت و امید به آینده دانش آموزان متوسطه اول شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طراحی پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول مدارس دولتی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از این میان، ۱۰۰ دانش آموز (۵۰ دختر و ۵۰ پسر) تحت پوشش آموزش ۲۰ معلم (۱۰ معلم سبک نوآورانه و ۱۰ معلم سبک سنتی) قرار گرفتند. نمونه ها به صورت هدفمند انتخاب شدند و دانش آموزان به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته و در هر هفته ۱ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش سبک های نوآورانه تدریس شامل یادگیری فعال، یادگیری مبتنی بر پروژه، تدریس تعاملی و بهره گیری از فناوری آموزشی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل از روش سنتی تدریس شامل ارائه محتوا به صورت سخنرانی و تمرین های حفظی بهره برداری کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های نوآورانه تدریس معلم جونز (۲۰۱۱)، پرسشنامه انگیزش پیشرفت الیوت (۲۰۰۵) و پرسشنامه امید به آینده ساینز (۲۰۰۴) بود که روایی آن ها توسط متخصصان علوم تربیتی و روان شناسی تایید شد و پایایی هر یک با آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۷/۰، ۸۹/۰ و ۹۱/۰ گزارش شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و آزمون های آماری مربوطه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک های نوآورانه تدریس تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش پیشرفت (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و امید به آینده دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲) داشته است. همچنین مقایسه میانگین های پس آزمون نشان داد که گروه آزمایش در هر دو متغیر به طور قابل توجهی نسبت به گروه کنترل رشد داشته است.

کلیدواژه ها:

سبک های نوآورانه تدریس ، انگیزش پیشرفت ، امید به آینده ،