بازاندیشی در فرایند یاددهی–یادگیری با تاکید بر تفاوت های فردی دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، بازخوانی و واکاوی فرایند یاددهی-یادگیری با محوریت شناسایی، احترام و بهره گیری از تفاوت های فردی دانش آموزان به عنوان یک ضرورت بنیادین در نظام های آموزشی معاصر است. با تاکید بر رویکردهای انسان گرا، سازنده گرا و عصب محور، این نوشتار ضمن نقد روش های یکسان ساز و انبوه محور، ضرورت گذار از پارادایم «آموزش برای همه» به «آموزش برای هرکس» را بررسی می کند. چارچوب مفهومی مقاله بر اساس نظریه های هوش چندگانه، سبک های یادگیری، تفاوت های شناختی و عصب شناختی، و رویکرد آموزش شخصی شده بنا شده است. یافته های مرور نظام مند نشان می دهد که نادیده گرفتن تنوع زیستی، فرهنگی، شناختی و هیجانی فراگیران نه تنها به ناکارآمدی آموزشی می انجامد، بلکه به نابرابری، بی انگیزگی و کاهش خودکارآمدی در بین آنان منجر می شود. در مقابل، طراحی منعطف محیط های یادگیری، به کارگیری راهبردهای تدریس چندوجهی، استفاده از فناوری های تطبیقی و ارزیابی فرآیندمحور می توانند زمینه شکوفایی استعدادهای فردی را فراهم آورند. مقاله در نهایت با جمع بندی چالش های پیشرو از جمله مقاومت در برابر تغییر، کمبود منابع و نیاز به توسعه حرفه ای معلمان، چشم اندازهایی را برای تحول در برنامه ریزی درسی و تربیت معلم ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بازاندیشی آموزشی ، یاددهی-یادگیری ، تفاوت های فردی ، شخصی سازی آموزش ، سبک های یادگیری ، نظریه هوش چندگانه.