بررسی تاثیر آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی بر سازگاری اجتماعی و امید به آینده دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی بر سازگاری اجتماعی و امید به آینده دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از این میان، ۹۰ دانش آموز (۴۵ دختر و ۴۵ پسر) با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش برنامه مسئولیت پذیری اجتماعی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه عادی مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری اجتماعی بیور و همکاران (۱۹۹۰) و پرسشنامه امید به آینده شاو و همکاران (۱۹۹۲) بود که پس از تطبیق فرهنگی و پایلوت با ۳۰ دانش آموز، ضریب پایایی آن ها به ترتیب ۰٫۸۷ و ۰٫۸۶ به دست آمد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی تاثیر معناداری بر سازگاری اجتماعی (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و امید به آینده (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲) دانش آموزان داشته است. یافته ها نشان می دهد میانگین نمرات سازگاری اجتماعی در گروه آزمایش پس از مداخله از ۹۸٫۴ به ۱۰۲٫۵ افزایش یافته و میانگین نمرات امید به آینده از ۷۴٫۳ به ۷۸٫۶ رسیده است، در حالی که گروه کنترل تغییر معناداری نشان نداد. .

کلیدواژه ها:

آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی ، سازگاری اجتماعی ، امید به آینده