مطالعه ی مقایسه ای رویکردهای آموزشی سنتی و مدرن در فرآیند یاددهی-یادگیری

نظام های آموزشی در سراسر جهان همواره در حال بازنگری و تحول روش های تدریس خود هستند تا بتوانند با نیازهای پیچیده ی یادگیرندگان در عصر اطلاعات همگام شوند. در این میان، روش های تدریس کلاسیک (سنتی) که عمدتا بر محوریت معلم، انتقال یک سویه ی دانش، تاکید بر حفظ محوری و ارزشیابی پایانی استوارند، در تقابل با روش های نوین (مدرن) قرار می گیرند که بر مشارکت فعال یادگیرنده، ساخت دانش از طریق تجربه، تفکر انتقادی و ارزشیابی فرآیندی تاکید دارند. اهمیت بررسی تطبیقی این دو رویکرد از آنجا ناشی می شود که هر یک مزایا و محدودیت های خاص خود را دارا هستند و انتخاب یا تلفیق هوشمندانه ی آن ها می تواند به بهینه سازی فرآیند آموزشی بینجامد. با این حال، مساله اصلی این است که در بسیاری از محتواهای آموزشی، یک دوگانگی افراطی بین این دو ایجاد شده است؛ به گونه ای که گاه روش های نوین به طور کامل جایگزین روش های کلاسیک می شوند یا برعکس، بدون در نظر گرفتن زمینه، اهداف آموزشی و ویژگی های یادگیرندگان. این نگاه صفر و یکی می تواند به حذف جنبه های مثبت هر دو روش منجر شود. برای مثال، روش های کلاسیک در انتقال سریع و ساختاریافته ی دانش پایه موثرند، در حالی که روش های نوین در پرورش مهارت های تفکر سطح بالا و یادگیری مادام العمر کارآمدتر عمل می کنند. این مقاله به بررسی تطبیقی این دو پارادایم آموزشی می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان با در نظر گرفتن متغیرهایی چون محتوای درسی، زمینه ی فرهنگی، امکانات و هدف آموزشی، به یک الگوی تلفیقی و منعطف دست یافت که هم کارایی و هم جذابیت فرآیند یاددهی-یادگیری را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس کلاسیک ، روش های تدریس نوین ، مقایسه ی آموزشی ، تلفیق روش ها ، بهینه سازی یادگیری