ادغام فناوری با پداگوژی: تلفیق فناوری در روش های تدریس و برنامه ریزی درسی

این پژوهش با هدف طراحی و ارائه چارچوبی نظام مند برای تلفیق عمیق و معنادار فناوری در پداگوژی و برنامه ریزی درسی انجام شده است. در عصر حاضر، به کارگیری فناوری در آموزش به عاملی کلیدی برای ارتقای کیفیت یاددهی-یادگیری و پاسخگویی به نیازهای آموزشی نوین تبدیل شده است؛ با این حال، چالش اصلی نه در دسترسی به فناوری، بلکه در چگونگی ادغام آن در روش های تدریس و طراحی آموزشی به گونه ای است که به تحقق اهداف یادگیری بینجامد. مطالعه حاضر با اتکا به روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) و با بررسی نظام مند الگوهای تلفیق فناوری مانند چارچوب TPACK (تلفیق دانش فناورانه، پداگوژیکی و محتوایی) و SAMR (جایگزینی، گسترش، تعدیل، بازتعریف)، مولفه های کلیدی یک ادغام موثر را شناسایی کرده است. یافته ها نشان می دهند که تلفیق موفق فناوری در پداگوژی مستلزم توجه همزمان به سه سطح است. بازاندیشی در برنامه ریزی درسی و طراحی فعالیت های یادگیری با محوریت فناوری به عنوان تسهیل گر و نه هدف نهایی. به کارگیری روش های تدریس فعال، مشارکتی و خلاقانه با استفاده از ابزارهای دیجیتال برای تقویت درک مفهومی و تفکر نقادانه در یادگیرندگان. طراحی نظام ارزیابی سازگار با فرایندهای یادگیری دیجیتال و بهره گیری از ابزارهای تحلیلی برای سنجش پیشرفت یادگیرندگان. علاوه بر این، عوامل موثر در موفقیت این تلفیق شامل آمادگی و نگرش معلمان، دسترسی به منابع و پشتیبانی فنی-پداگوژیکی، هماهنگی با اهداف درسی و توجه به زمینه فرهنگی-اجتماعی محیط آموزشی است. چارچوب پیشنهادی این پژوهش، الگویی عملیاتی در اختیار معلمان، طراحان آموزشی و سیاست گذاران قرار می دهد تا از کاربرد سطحی و ابزارمحور فناوری اجتناب کرده و به سوی تحولی پایدار در فرایند آموزش گام بردارند.

کلیدواژه ها:

تلفیق فناوری ، پداگوژی دیجیتال ، طراحی آموزشی ، چارچوب TPACK ، روش های تدریس فعال ، یادگیری مبتنی بر فناوری.