یادگیری ترکیبی و ارتقای نقش آفرینی خانواده در فرآیند یادگیری فرزندان

یادگیری تلفیقی، که در آن آموزش حضوری و مجازی به صورت هدفمند ترکیب می شوند، تنها روش تدریس را متحول نکرده، بلکه رابطه بین مدرسه و خانه را نیز دگرگون ساخته است. این رویکرد با بهره گیری از پلتفرم های دیجیتال و ابزارهای تعاملی، امکان مشارکت مستقیم، مستمر و آگاهانه والدین در فرآیند آموزشی فرزندان را به گونه ای بی سابقه افزایش می دهد. اهمیت این تحول در آن است که مشارکت موثر خانواده ها، به ویژه در دوران رشد، از قوی ترین عوامل پیش بینیکننده موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان شناخته می شود. در مدل تلفیقی، والدین می توانند نه تنها به عنوان ناظران تکالیف، بلکه به عنوان همراهان فعال در پروژه ها، مشوقان یادگیری و تسهیل گران دسترسی به منابع آموزشی نقش ایفا کنند. با این حال، مساله اصلی این است که شکاف دیجیتالی و تفاوت در سواد رسانه ای والدین، می تواند نابرابری موجود در دسترسی به آموزش باکیفیت را تشدید کند. بسیاری از والدین به دلایلی مانند عدم آشنایی با فناوری، کمبود زمان، نداشتن مهارت های راهبری آموزشی یا عدم آگاهی از انتظارات مدرسه در بستر دیجیتال، قادر به مشارکت اثربخش نیستند. از سوی دیگر، مدارس و معلمان نیز اغلب فاقد برنامه ریزی مدون، منابع آموزش خانواده و ابزارهای ارتباطی کارآمد برای جلب و راهنمایی والدین در این اکوسیستم جدید هستند. این مقاله به بررسی این مساله می پردازد که چگونه می توان با بهره گیری از ظرفیت های یادگیری تلفیقی، مدل های مشارکتی نوینی طراحی کرد که در آن والدین به شرکایی فعال و آگاه در سفر یادگیری فرزندشان تبدیل شوند. این امر مستلزم طراحی کانال های ارتباطی دوسویه و شفاف، تولید محتوای آموزشی مختص والدین، ایجاد جامعه های یادگیری آنلاین خانواده ها و بازتعریف نقش های سنتی است. هدف نهایی، ایجاد پیوندی ناگسستنی بین خانه و مدرسه در فضای دیجیتال است تا یادگیری به تجربه ای یکپارچه، همه جانبه و پایدار در زندگی دانش آموز تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مشارکت والدین ، آموزش ترکیبی ، جامعه یادگیری خانواده محور ، پیوند خانه و مدرسه