بررسی تاثیر فعالیت های آموزشی بر تعاملات اجتماعی و کنش های جمعی دانش آموزان

مدرسه به عنوان یک نهاد اجتماعی، نقشی فراتر از انتقال دانش ایفا کرده و بستری برای شکل گیری روابط اجتماعی و الگوهای رفتاری دانش آموزان محسوب می شود. برنامه های آموزشی، شامل دروس رسمی و فعالیت های فوق برنامه، با طراحی خاص خود می توانند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم بر کیفیت تعاملات اجتماعی و رفتارهای گروهی تاثیرگذار باشند. در دنیای امروز که همکاری و مهارت های اجتماعی به عنوان مولفه های کلیدی موفقیت فردی و حرفه ای شناخته می شوند، بررسی این تاثیر از اهمیت بالایی برخوردار است. برنامه های آموزشی که بر مشارکت، کار تیمی و حل مسئله جمعی تاکید دارند، می توانند زمینه ساز تقویت مهارت هایی مانند همدلی، مسئولیت پذیری، مدیریت تعارض و رهبری مشارکتی شوند. از سوی دیگر، برنامه هایی که ساختار رقابتی شدید و فردمحور دارند، ممکن است به کاهش همکاری و تضعیف انسجام گروهی منجر گردند. مساله اصلی این است که در بسیاری از نظام های آموزشی، تاثیر برنامه های درسی بر ابعاد اجتماعی و گروهی دانش آموزان به صورت نظام مند مورد توجه قرار نمی گیرد و ارزیابی اثربخشی این برنامه ها عمدتا بر اساس شاخص های فردی و تحصیلی انجام می شود. این در حالی است که ناتوانی در برقراری ارتباط موثر و همکاری گروهی می تواند به کاهش بهره وری تحصیلی، افزایش تنش های بین فردی و حتی بروز مشکلات رفتاری منجر شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی سازوکارهای تاثیر برنامه های آموزشی بر روابط اجتماعی و رفتارهای گروهی می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان با بازنگری در طراحی و اجرای برنامه های آموزشی، به پرورش دانش آموزانی با توانایی اجتماعی بالا و رفتار گروهی سازنده کمک کرد.

کلیدواژه ها:

برنامه های آموزشی ، روابط اجتماعی ، رفتارهای گروهی ، همکاری دانش آموزی ، مهارت های تعاملی