تاثیر یادگیری مبتنی بر پروژه بر شکوفایی قابلیت های علمی و فردی دانش آموزان

آموزش پروژه محور به عنوان یک رویکرد یادگیری فعال و دانش آموز محور، فرآیند آموزشی را از حالت انفعالی و نظری خارج کرده و آن را به تجربه ای ملموس، مسئله محور و مرتبط با زندگی واقعی تبدیل می کند. در این روش، یادگیرندگان از طریق انجام پروژه های تحقیقی، عملی یا خلاقانه، به کشف دانش، توسعه مهارت ها و ارائه راه حل های نوآورانه برای چالش های معنی دار ترغیب می شوند. اهمیت این رویکرد در توانایی آن برای شکوفایی همزمان استعدادهای تحصیلی و شخصی است؛ از یک سو با تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله و مهارت های پژوهشی، به پیشرفت علمی کمک می کند و از سوی دیگر با پرورش خلاقیت، خودکارآمدی، کار تیمی و مدیریت زمان، رشد فردی را تسریع می بخشد. با این حال، مساله اصلی این است که علی رغم پتانسیل بالای این روش، پیاده سازی موثر آن در نظام های آموزشی سنتی با موانعی روبرو است: حجم سنگین محتوای درسی الزامی، کمبود زمان، نبود آموزش کافی برای معلمان در طراحی و هدایت پروژه ها، ضعف در زیرساخت های مورد نیاز و چالش های ارزیابی عملکرد دانش آموزان در این روش، از جمله این موانع هستند. همچنین، نگرانی درباره پوشش کامل سرفصل های درسی و مقاومت در برابر تغییر روش های تدریس مرسوم، باعث شده است تا این رویکرد اغلب به صورت حاشیه ای و محدود اجرا شود. این مقاله به بررسی نقش آموزش پروژه محور در شناسایی و شکوفایی استعدادهای متنوع دانش آموزان می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان این روش را به گونه ای طراحی و اجرا کرد که نه تنها به اهداف تحصیلی برنامه درسی پایبند باشد، بلکه فضایی برای بروز علایق، کشف توانمندی های منحصربه فرد و رشد مهارت های زندگی فراهم آورد. هدف نهایی، ارائه الگویی عملی برای تلفیق این رویکرد در نظام آموزشی به عنوان راهبردی کلان برای تربیت یادگیرندگانی خودانگیخته، خلاق و آماده برای مواجهه با مسائل پیچیده جهان واقعی است.

کلیدواژه ها:

آموزش پروژه محور ، شکوفایی استعداد ، یادگیری فعال ، مهارت های زندگی ، پرورش خلاقیت