تاثیر ارتباط موثر معلم-دانش آموز در پیشگیری از پدیده ی ترک تحصیل

ترک تحصیل به عنوان یکی از آسیب های مهم نظام های آموزشی، پیامدهای فردی و اجتماعی گسترده ای از جمله کاهش فرصت های شغلی، افزایش آسیب های اجتماعی و اتلاف سرمایه های انسانی را به دنبال دارد. در میان عوامل موثر بر این پدیده، کیفیت تعامل معلم و دانش آموز نقش تعیین کننده ای ایفا می کند. ارتباط مثبت، حمایتگر و مبتنی بر احترام متقابل می تواند احساس تعلق به مدرسه، انگیزه تحصیلی و تاب آوری دانش آموزان را افزایش دهد و آنان را در مسیر آموزش نگه دارد. اهمیت این موضوع در آن است که معلمان به عنوان نزدیک ترین عاملان آموزشی به دانش آموزان، می توانند با شناسایی به موقع نشانه های خطر (مانند غیبت مکرر، کاهش نمرات یا انزوای اجتماعی) و ارائه حمایت های عاطفی و تحصیلی هدفمند، مانع از تشدید مشکلات و نهایتا ترک تحصیل شوند. با این حال، مساله اصلی چالش های موجود در برقراری این ارتباط موثر است؛ از جمله تراکم بالای کلاس ها که امکان توجه فردی را محدود می کند، کمبود آموزش های تخصصی برای معلمان در زمینه مهارت های ارتباطی و روانشناختی، فشارهای کاری معلمان و در برخی موارد، نگرش های منفی نسبت به دانش آموزان در معرض خطر. این مقاله به بررسی سازوکارهایی می پردازد که از طریق آن ها تعامل سازنده معلم و دانش آموز می تواند به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل کند. این سازوکارها شامل ایجاد اعتماد، ارائه بازخورد تشویقی، مشارکت دادن دانش آموزان در فرآیند یادگیری و ایجاد حس ارزشمندی در آنان است. هدف نهایی، ارائه راهکارهایی عملی برای تقویت این ارتباط و کاهش نرخ ترک تحصیل از طریق مداخلات آموزشی-حمایتی است.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، ترک تحصیل ، پیشگیری ، تاب آوری تحصیلی ، حمایت آموزشی