تاثیر مدیریت تحول گرای آموزشی بر توان افزایی معلمان و نهادینه سازی نوآوری در سازمان یادگیرنده

در شرایط کنونی که آموزش وپرورش با دگرگونی های شتابان فناورانه، پیچیدگی های اجتماعی و انتظارات جدید روبروست، مدیریت راهبردی و تحول آفرین در کانون مدارس به عاملی تعیین کننده برای تضمین کیفیت و پویایی تبدیل شده است. گذار از رهبری متمرکز بر وظایف اداری به رهبری تسهیل گر و حمایتی، بسترساز شکل گیری فضایی است که یادگیری مستمر و رشد جمعی در آن جریان دارد. در این گذار، دو محور تقویت عاملیت و نقش موثر معلمان و ایجاد بستر فرهنگی مساعد برای نوآوری به عنوان بروندادهای کلیدی رهبری اثرگذار شناخته می شوند. توانمندسازی معلمان در این چارچوب، تنها به معنای واگذاری اختیار نیست، بلکه فرآیندی است که از طریق افزایش خوداثربخشی، استقلال عمل، مشارکت در تصمیم سازی و توسعه شایستگی های حرفه ای، انگیزه و تعهد عمیق آنان را تقویت می کند. در سوی دیگر، فرهنگ سازمانی نوآورمحور به محیطی اطلاق می شود که در آن آزمون وخطا، خلق ایده های بدیع، یادگیری از تجربیات و به کارگیری روش های خلاق در آموزش و مدیریت، مورد تشویق و پشتیبانی قرار می گیرد. با این حال، مسئله محوری که ضرورت این پژوهش را توجیه می کند، وجود شکاف بین نظریه و عمل در بسیاری از محیط های آموزشی است؛ به گونه ای که با وجود آگاهی نسبت به اهمیت رهبری تحولی، بسیاری از معلمان از احساس کم توانی در تاثیرگذاری بر فرایندهای کلان و خرد مدرسه رنج می برند و فضای حاکم، به جای پذیرش و هدایت تغییر، بیشتر مقاومت در برابر نوآوری را تقویت می کند. این وضعیت به رکود نسبی بهره وری آموزشی و ناتوانی در تطابق با نیازهای روز منجر می شود. بر این اساس، هدف این مقاله، تبیین سازوکارها و مسیرهای اثرگذاری رهبری آموزشی است تا مشخص نماید این رهبری چگونه می تواند همزمان موجبات قدرتمندسازی حرفه ای معلمان و نهادینه شدن فرهنگ نوآوری را در مدرسه فراهم آورد. واکاوی این ارتباط پیچیده، افزون بر غنابخشی به ادبیات حکمرانی آموزشی، برای طراحان برنامه های توسعه مدرسه، مدیران آموزشگاهی و برنامه ریزان تربیت معلم، بینش ها و راهکارهای عملی ارزشمندی ارائه خواهد داد.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، توان افزایی حرفه ای ، خلاقیت آموزشی ، سازمان یادگیرنده ، مدیریت مدرسه.