محیط آموزشی امن و حمایت گر؛ کلید تعالی روانی و تحصیلی دانش آموزان

در نظام های آموزشی معاصر، پیوند میان سلامت روان فراگیران و میزان عملکرد تحصیلی آنان، به عنوان عاملی متقابل و تاثیرگذار، نقشی کلیدی در تحقق اهداف آموزشی ایفا می کند. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی انسان محور در مدیریت موسسات آموزشی، به بررسی چگونگی اثرگذاری راهبردهای حمایتی مدارس بر کاهش استرس های روانی و ارتقای موفقیت های تحصیلی دانش آموزان می پردازد. تراکم تکالیف درسی، فشار انتظارات آموزشی، ساختار سازمانی مدارس و مطالبه گری خانواده ها، در صورت فقدان مدیریت اثربخش، می تواند فرسودگی روانی و افت انگیزه تحصیلی را در میان دانش آموزان در پی داشته باشد.یافته های نظری بر این نکته تاکید دارند که مدیر مدرسه، فراتر از وظایف اداری، نقشی راهبردی به عنوان رهبر تربیتی و عاطفی ایفا می کند. او با ایجاد فضای عاطفی مثبت، توسعه خدمات مشاوره روان شناختی، تقویت ارتباط بین مدرسه و خانواده، و نظارت بر کیفیت فرآیند آموزش، بستری ایمن و حمایت گر فراهم می آورد که زمینه ساز رشد هیجانی و شناختی دانش آموزان است. همچنین توسعه فعالیت های فوق برنامه نظیر برنامه های هنری و ورزشی، به عنوان ابزاری برای تقویت تاب آوری روانی و انگیزش درونی یادگیرندگان، بخش مهمی از این رویکرد حمایتی محسوب می شود.در نهایت، هم سویی این اقدامات مدیریتی با اصول و راهبردهای سند تحول بنیادین آموزش وپرورش، الگویی کارآمد برای مدیران فراهم می کند تا بتوانند مدرسه را به محیطی پویا، پیشگیرانه و توانمندساز در جهت ارتقای سلامت روان و دستیابی به تعالی تحصیلی دانش آموزان تبدیل نمایند.

کلیدواژه ها:

استرس ، سلامت روان ، دانش آموز ، مدرسه ، عملکرد آموزشی ، تاب آوری