نقش معلم در کاهش اضطراب و بهبود یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی

اضطراب تحصیلی یکی از عوامل مهم بازدارنده در فرآیند یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی است که می تواند بر عملکرد تحصیلی، انگیزش، اعتمادبه نفس و رشد اجتماعی آنان تاثیر منفی بگذارد. در این میان، معلم به عنوان نزدیک ترین و اثرگذارترین عامل آموزشی و تربیتی در محیط مدرسه، نقشی کلیدی در شناسایی، پیشگیری و کاهش اضطراب دانش آموزان ایفا می کند. هدف از این مقاله بررسی نقش معلم در کاهش اضطراب و بهبود یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، مقالات علمی و پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که رفتارهای حمایتی معلم، ایجاد فضای آموزشی امن و عاطفی، استفاده از روش های تدریس فعال و مشارکتی، پرهیز از تنبیه و مقایسه منفی دانش آموزان، توجه به تفاوت های فردی و برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان، نقش بسزایی در کاهش اضطراب تحصیلی آنان دارد. همچنین معلمانی که از شیوه های ارزشیابی توصیفی، بازخورد سازنده و تشویق به موقع استفاده می کنند، زمینه را برای افزایش انگیزه، تمرکز و یادگیری عمیق تر دانش آموزان فراهم می سازند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که کاهش اضطراب دانش آموزان نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی آنان می شود، بلکه به ارتقای سلامت روان، رشد مهارت های اجتماعی و شکل گیری نگرش مثبت نسبت به مدرسه و یادگیری نیز کمک می کند. در نهایت، توجه به نقش تربیتی و عاطفی معلم در کنار نقش آموزشی، به عنوان یکی از راهکارهای اساسی در بهبود کیفیت آموزش دوره ابتدایی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب تحصیلی ، نقش معلم ، یادگیری دانش آموزان ، مقطع ابتدایی ، سلامت روان