تاثیر آموزش مشارکتی با رهبری معلم بر ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان

یادگیری مشارکتی به عنوان یک رویکرد آموزشی اثربخش، بر تعامل فعال، مسئولیت پذیری مشترک و ساخت جمعی دانش تاکید دارد. در این میان، نقش معلم به عنوان طراح، تسهیل گر و راهنمای فرآیند یادگیری، نقشی محوری و تعیین کننده است. یادگیری مشارکتی با محوریت معلم، مدلی است که در آن معلم نه تنها فعالیت های گروهی را طراحی و سازماندهی می کند، بلکه با نظارت هوشمندانه، ارائه بازخورد هدفمند و ایجاد فضای پرسش گری، کیفیت تعاملات و عمق یادگیری را ارتقا می بخشد. اهمیت این موضوع از آنجا ناشی می شود که در روش های مشارکتی صرفا دانش آموزمحور، گاه بی نظمی، مشارکت نابرابر یا انحراف از اهداف آموزشی رخ می دهد و حضور راهبردی معلم می تواند از این چالش ها جلوگیری کرده و اثربخشی روش مشارکتی را به حداکثر برساند. با این حال، مساله اصلی این است که بسیاری از معلمان به دلیل عدم آگاهی از شیوه های موثر هدایت فعالیت های گروهی، نگرانی از دست دادن کنترل کلاس یا کمبود زمان، به سوی روش های سنتی و معلم محور بازمی گردند. همچنین، فقدان آموزش های تخصصی برای ایفای نقش تسهیل گری در محیط مشارکتی و نبود ابزارهای ارزیابی مناسب برای سنجش پیشرفت فردی و گروهی، از موانع گسترش این رویکرد محسوب می شوند. این مقاله به بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی با محوریت معلم بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش است که معلمان چگونه می توانند با حفظ تعادل بین راهبری و تفویض اختیار، به ایجاد محیطی مشارکتی بینجامند که هم به پیشرفت تحصیلی و هم به رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان کمک کند. هدف نهایی، ارائه الگویی عملیاتی برای معلمان است تا با تبدیل شدن به «معماران تعامل»، کلاس درس را به کارگاهی پویا برای یادگیری جمعی تبدیل کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، محوریت معلم ، پیشرفت تحصیلی ، تسهیل گری آموزشی ، تعامل گروهی.