طراحی چارچوب تلفیقی مبتنی بر بازی: مدلی برای ارتقاء همزمان تنظیم هیجانی و مهارت های اجتماعی در کودکان با نیازهای ویژه

در دنیای امروز که توجه به رشد همه جانبه ی کودکان، به ویژه آن هایی که با نیازهای ویژه زندگی می کنند، ضرورتی انکارناپذیر دارد، بازی درمانی به عنوان ابزاری پویا و خلاقانه برای بروز هیجانات، درک خود و تعامل موثر با دیگران مطرح است. این پژوهش با نگاهی تحلیلی، رویکردهای نوپدید بازی درمانی را بررسی می کند و نقش آن ها را در تقویت رشد عاطفی، بهبود مهارت های ارتباطی و افزایش سازگاری اجتماعی در کودکان دارای نیازهای ویژه واکاوی می نماید. نتایج نشان می دهد که هر یک از شیوه های درمانی – از بازی درمانی مبتنی بر دلبستگی که روابط عاطفی را بازسازی می کند، تا الگوهای شناختی–رفتاری که اصلاح باورها و رفتارهای ناسازگار را هدف قرار می دهند، و همچنین بازی درمانی فناورانه با اتکا بر واقعیت مجازی و ابزارهای دیجیتال – به شکلی خاص به رشد هیجانی و اجتماعی این کودکان یاری می رسانند. پژوهش حاضر ضمن اشاره به موانعی همچون نیاز به آموزش تخصصی درمانگران، هزینه های پیاده سازی فناوری و چالش های اخلاقی مربوط به حفظ حریم خصوصی، بر ضرورت همکاری میان رشته ای و به کارگیری رویکردهای تلفیقی تاکید دارد. در نهایت، آینده ای ترسیم می شود که در آن، همگرایی میان بازی درمانی، فناوری های نوین و هوش مصنوعی می تواند افق های تازه ای را برای ارتقای کیفیت زندگی و توانمندسازی کودکان با نیازهای ویژه بگشاید.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، رشد هیجانی ، ارتباط موثر ، سازگاری اجتماعی ، کودکان با نیازهای ویژه