ارزیابی تاثیر روش تدریس فعال بر انگیزه یادگیری شیمی در دانش آموزان متوسطه دوم

شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه یازدهم علوم تجربی یک شهر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش با محوریت روش های فعال (مانند یادگیری مبتنی بر مسئله، گردش علمی مجازی، و شبیه سازی) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل به روش سنتی آموزش دید. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی هارتر بود که روایی و پایایی آن تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات انگیزه یادگیری دانش آموزان دو گروه در پس آزمون تفاوت آماری معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). به عبارت دیگر، اجرای روش تدریس فعال به طور معناداری موجب افزایش انگیزه کلی دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. این افزایش در مولفه های انگیزه درونی (مانند لذت از انجام تکلیف و کنجکاوی) بارزتر از مولفه های انگیزه بیرونی بود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاکی از اثربخشی مثبت روش تدریس فعال در ارتقای انگیزه یادگیری درس شیمی در دانش آموزان متوسطه دوم است. بنابراین، به کارگیری این روش ها به جای روش های منفعل سنتی، می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای غلبه بر چالش بی انگیزگی و بهبود کیفیت آموزش علوم تجربی پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، انگیزه یادگیری ، آموزش شیمی ، متوسطه دوم ، پژوهش نیمه آزمایشی.