چیستی، چرایی و چگونگی آموزش ادب به نوجوانان

در جهان آفرینش هر دسته از مردم مقررات خاصی برای آداب معاشرت دارند. حتی وحشیان نیز چنین هستند. اصلا یکی از تفاوتهای انسان با حیوان، ادب است. انسان ها در اثر درک حقایق ، ادب دارند و حیوانات فاقد آن هستند و هرچه انسانیت کسی کاملتر شود، ادب و تربیت او بیشتر می شود. ولی رفتار و رسوم پسندیده در یک دسته ممکن است در دسته دیگر اصلا پسندیده نباشد. برای «آداب» معانی گوناگونی بیان گردیده که تقریبا همگی به معنی «راه درست معاشرت کردن با دیگران» می باشد:۱) آداب جمع ادب به معنی آموختن علوم و دانش های گوناگون و محاسن اخلاقی است و به علوم و معارف عمومی نیز اطلاق می شود و گاهی در مورد شخص یا شیء خاص بکار می رود مانند آداب درس خواندن، آداب نماز، آداب قاضی و آداب مسافرت و... ۲) ادب یعنی: به زحمت و مشقت افتادن پسندیده در راه فضائل انسانی و خود را مودب به آداب نیک کردن. ۳) آداب یعنی: عادات و رسوم، روش های نیکو. ۴) آداب یعنی: چم و خم، حسن معاشرت، حسن محضر، اخلاق حسنه ، فضیلت مردمی، حسن احوال در قیام و قعود و حسن اخلاق و اجتماع، خصال حمیده.ادب در همه جامعه ها و بین تمامی امت ها و ملت ها و اقوام بوده و لازمه زندگی بشر به شمار می رود و در پسندیده بودن ادب، اختلافی در میان هیچ قومی از اقوام بشر نیست، فقط چیزی که هست تطبیق مصداق های ادب است که به اعتبار اختلاف اقوام و ملت های مختلف می باشد و این اختلاف از لحاظ تشخیص کار نیک از بد است. چه بسا چیزهایی که در نزد ملت و قومی، از آداب خوب به شمار رود و حال آنکه در نزد سایر اقوام ادب به حساب نیاید . مثلا دست دادن با دوستان در هنگام ملاقات در بسیاری از کشورهای جهان معمول است ولی چینیان به جای اینکه به دیگری دست بدهند، دو دست خود را برهم می گذارند و تکان می دهند.

کلیدواژه ها:

ادب ، اخلاق ، نوجوان