بررسی رابطه سبک تدریس معلم با ایجاد احساس شایستگی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک تدریس معلمان با ایجاد احساس شایستگی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان و دانش آموزان ابتدایی یک منطقه شهری بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۰۰ دانش آموز و ۶۰ معلم از ۲۰ مدرسه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های تدریس گراشا (۱۹۹۶)، مقیاس احساس شایستگی هارتر (۱۹۸۲) و آزمون پیشرفت تحصیلی معلم ساخت استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک تدریس مشارکتی و تسهیل گر با احساس شایستگی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد . در مقابل، سبک تدریس اقتدارگرا و متمرکز بر معلم با این دو متغیر رابطه منفی نشان داد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز موید آن بود که سبک تدریس مشارکتی به تنهایی ۳۵ درصد از واریانس احساس شایستگی را پیش بینی می کند. این یافته ها بر اهمیت کاربست سبک های تدریس دانش آموزمحور در دوره حساس ابتدایی برای پرورش حس کفایت و بهبود عملکرد تحصیلی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، احساس شایستگی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، معلم.