شناسایی آثار و نتایج بکارگیری رویکرد تعامل محور تدریس در مقطع ابتدایی

آموزش ابتدایی به عنوان بنیادی ترین مقطع نظام تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، مهارت ها و شایستگی های یادگیری دانش آموزان دارد. با این حال، تداوم به کارگیری شیوه های سنتی و معلم محور در کلاس های درس، با نیازها و ویژگی های رشدی نسل جدید دانش آموزان هم خوانی کامل ندارد و اغلب به کاهش انگیزه، یادگیری سطحی و ضعف در مهارت های اجتماعی منجر می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل رویکرد فعال تدریس با تاکید بر روش های تعامل محور در مقطع ابتدایی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، توصیفی–تحلیلی و از نظر روش گردآوری داده ها، مطالعه کتابخانه ای است. داده ها از طریق بررسی کتاب ها، مقالات علمی–پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد آموزشی معتبر داخلی و خارجی گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که روش های تعامل محور مانند بحث گروهی، یادگیری مشارکتی و بازی های آموزشی، موجب افزایش مشارکت فعال، انگیزه یادگیری و یادگیری عمیق و معنادار در دانش آموزان ابتدایی می شود. همچنین این رویکرد نقش موثری در تقویت مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی، خلاقیت و اعتمادبه نفس دانش آموزان ایفا می کند. یافته ها حاکی از آن است که در این چارچوب، نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر یادگیری تغییر می یابد. با این حال، چالش هایی مانند تراکم بالای کلاس ها، محدودیت زمان، ناآشنایی معلمان با روش های فعال و غلبه ارزشیابی های سنتی، اجرای موثر این رویکرد را با موانعی مواجه می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، تدریس ، رویکرد فعال ، یادگیری ، تعامل محوری