تاثیر برنامه های آموزشی مشارکتی بر یادگیری گروهی

برنامه های آموزشی مشارکتی به عنوان رویکردهای نوینی در فرایند یاددهی-یادگیری، نقش محوری در ارتقاء کیفیت آموزش و دستیابی به اهداف یادگیری عمیق ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این برنامه ها بر یادگیری گروهی دانشجویان در محیط های دانشگاهی طراحی و اجرا شده است. آموزش مشارکتی با تاکید بر تعامل فعال دانشجو با محتوای درسی و همکلاسی ها، فراتر از مدل های سنتی انتقال دانش عمل کرده و محیطی پویا برای ساخت دانش مشترک فراهم می آورد. یافته های اولیه حاکی از آن است که استفاده از تکنیک هایی نظیر یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، مطالعات موردی گروهی و بحث های ساختاریافته، به طور معناداری سطح درگیری شناختی و عاطفی دانشجویان را افزایش داده و منجر به بهبود مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی و کار تیمی شده است. یادگیری گروهی که از طریق تعاملات فعالانه شکل می گیرد، نه تنها درک فردی را تعمیق می بخشد، بلکه توانایی دانشجویان برای مدیریت تعارضات، به اشتراک گذاری دیدگاه ها و رسیدن به اجماع را تقویت می کند. این مقاله ساختار نظری و عملی این تاثیرات را بررسی کرده و با ارائه شواهد تجربی، بر لزوم بازنگری در طراحی برنامه درسی به سمت رویکردهای فعالانه تاکید می ورزد. اجرای موفقیت آمیز این برنامه ها نیازمند آموزش مدرسان، فراهم سازی زیرساخت های مناسب و تغییر فرهنگ آموزشی از تمرکز بر معلم به دانشجو محور بودن است. در نهایت، این پژوهش چارچوبی برای ادغام موثر آموزش مشارکتی در فرآیندهای یاددهی-یادگیری ارائه می دهد تا نتایج بهتری در پرورش نسل آینده متخصصان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی ، یادگیری گروهی ، تعامل دانشجو ، تفکر انتقادی ، طراحی آموزشی.