بررسی روش های فعال و تعامل محور تدریس در بهبود فرآیند یادگیری

مقطع ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین دوره نظام آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش، مهارت ها و شایستگی های یادگیری دانش آموزان دارد. انتخاب روش تدریس مناسب در این مقطع می تواند کیفیت یاددهی–یادگیری را به طور معناداری تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اهمیت روش های تدریس مناسب در مقطع ابتدایی و تبیین نقش روش های فعال و تعاملی در بهبود فرایند یادگیری انجام شده است. روش پژوهش از نوع مروری و توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی و اسناد آموزشی مرتبط گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش های سنتی و معلم محور، علی رغم رواج گسترده، توان پاسخ گویی به نیازهای رشدی، شناختی و عاطفی دانش آموزان ابتدایی را ندارند و اغلب منجر به یادگیری سطحی و کاهش انگیزه می شوند. در مقابل، روش های فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور با درگیر کردن فراگیران در فرایند یادگیری، موجب افزایش مشارکت، انگیزه درونی، یادگیری معنادار و رشد مهارت های شناختی و اجتماعی می گردند. نتایج همچنین بر نقش محوری معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و اهمیت نگرش و توانمندی حرفه ای او در اجرای موفق این روش ها تاکید دارد. با این حال، چالش هایی نظیر تراکم بالای کلاس ها، محدودیت زمان، حجم محتوای درسی و غلبه نظام های ارزشیابی سنتی، اجرای موثر روش های نوین تدریس را با موانعی روبه رو ساخته است. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت بازنگری در روش های تدریس، اصلاح نظام ارزشیابی و توانمندسازی معلمان به منظور ارتقای کیفیت آموزش در مقطع ابتدایی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، رویکرد فعال ، تعامل محوری