به کارگیری روش تدریس ایفای نقش در کلاس درس در جهت برای آموزش و ایجاد انگیزه در دانش آموزان

روش تدریس ایفای نقش (Role-Playing) به عنوان یکی از روش های فعال و دانش آموزمحور، پتانسیل قابل توجهی در غنی سازی فرآیند یادگیری و افزایش انگیزه دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف بررسی تاثیر این روش بر کیفیت آموزش و انگیزش دانش آموزان، به روش کتابخانه ای و با تحلیل منابع معتبر فارسی و انگلیسی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که ایفای نقش، با شبیه سازی موقعیت های واقعی یا فرضی، درک مفهومی را عمیق تر کرده، مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی و خلاقیت را تقویت می نماید. همچنین، با ایجاد فضایی پویا، مشارکتی و لذت بخش، به افزایش انگیزه درونی، کاهش اضطراب و تقویت خودباوری در یادگیرندگان منجر می شود. چارچوب های اجرایی موفق، چالش های احتمالی و راهکارهای رفع آن ها نیز مورد بحث قرار گرفته اند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که با برنامه ریزی دقیق، روش ایفای نقش می تواند به عنوان یک راهبرد قدرتمند در خدمت تحول کیفی آموزش و پرورش قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ایفای نقش ، آموزش فعال ، انگیزش دانش آموزان ، یادگیری مشارکتی ، مهارت های اجتماعی.