نقش ارزشیابی توصیفی در انگیزش تحصیلی دانش آموزان

ارزشیابی توصیفی به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی، با هدف تغییر تمرکز از کمیت به کیفیت یادگیری و بازخورد سازنده، نقش محوری در فرایند آموزش و پرورش ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی دقیق نقش این شیوه ارزشیابی در ارتقاء انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. ارزشیابی توصیفی با ارائه بازخوردهای کیفی و تفصیلی، ترس از نمره و رقابت صرف را کاهش داده و محیطی امن تر برای رشد و تجربه خطا فراهم می آورد. تمرکز بر نقاط قوت و ارائه راهکارهای عملی برای بهبود، اعتماد به نفس دانش آموزان را تقویت کرده و به طور مستقیم بر میزان خودکارآمدی و تعلق خاطر آن ها به فرآیند یادگیری تاثیر می گذارد. یافته های نظری نشان می دهند که بازخورد سازنده، که رکن اصلی ارزشیابی توصیفی است، به طور معناداری سطح درگیری شناختی و عاطفی دانش آموز را افزایش می دهد. این رویکرد، یادگیری را از یک فعالیت بیرونی برای کسب نمره به یک فرآیند درونی برای رشد و تسلط بر مهارت ها تبدیل می کند. در مقابل، ارزشیابی سنتی مبتنی بر نمره، اغلب موجب اضطراب عملکردی و کاهش انگیزه درونی می شود. بنابراین، ادغام موثر ارزشیابی توصیفی در برنامه های درسی، مستلزم آموزش دقیق معلمان در نحوه ارائه بازخورد موثر و فرهنگ سازی در سطح مدرسه و خانواده است تا اثرات مثبت آن بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان به حداکثر برسد. این مقاله به بررسی مکانیسم های روان شناختی موثر بر این رابطه می پردازد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، انگیزش تحصیلی ، بازخورد سازنده ، خودکارآمدی ، یادگیری معنادار.