تدوین الگوی بهینه سازی توزیع زمان آموزشی در برنامه ریزی مدرسه ای با هدف افزایش فرصت تمرین و کاهش فشار پوشش محتوا

زمان آموزشی در مدرسه یک منبع محدود و اثرگذار است که نحوه سازمان دهی آن می تواند کیفیت یادگیری را به صورت مستقیم تحت تاثیر قرار دهد. مسئله اصلی زمانی آشکار می شود که سهم توضیح معلم بر بخش های تثبیت کننده غالب گردد و فعالیت هایی مانند تمرین هدفمند، بازخورد کوتاه و جمع بندی منظم در حاشیه قرار گیرد. این مقاله با تمرکز بر برنامه ریزی مدرسه ای، نشان می دهد بهینه سازی توزیع زمان تنها یک اقدام کلاسی نیست و به تصمیم های هماهنگ در سطح مدرسه وابسته است. سپس اصول طراحی الگوی پیشنهادی تبیین می شود که بر اولویت بندی محتوای هسته ای، مرحله بندی ارائه، پیش بینی وارسی های سریع فهم، تثبیت درون کلاسی و مدیریت گذارهای آموزشی تکیه دارد. در ادامه، الگوی توزیع زمان به عنوان یک توالی منظم از فعالیت ها صورت بندی می شود که هدف آن افزایش فرصت تمرین و کاهش پیامدهای شتاب در پیشروی درس است. همچنین محدودیت های اجرا مانند ناهمگنی یادگیرندگان، تراکم کلاس، ناهمخوانی در سیاست تکلیف و ارزشیابی و بی ثباتی در برنامه روزانه مدرسه تحلیل می شود و راهبردهایی برای کاهش اثر این موانع ارائه می گردد. در پایان، تاکید می شود که تغییرات کوچک اما پیوسته در نحوه مصرف زمان می تواند به بازده بالاتر یادگیری منجر شود و امکان تثبیت آموخته ها را در همان کلاس فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی مدرسه ای ، زمان آموزشی ، زمان مفید یادگیری ، توزیع زمان کلاس ، فرصت تمرین ، بازخورد آموزشی ، پوشش محتوا