حریم خصوصی دانش آموزان در محیط های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی

گسترش روزافزون استفاده از هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، تحولات عمیقی در شیوه های یاددهی و یادگیری ایجاد کرده است. سامانه های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی با هدف شخصی سازی آموزش، پایش پیشرفت تحصیلی و بهبود کیفیت یادگیری، به جمع آوری و تحلیل گسترده داده های دانش آموزان متکی هستند. این داده ها می توانند شامل اطلاعات هویتی، الگوهای رفتاری، تعاملات آموزشی، عملکرد تحصیلی و در برخی موارد داده های حساس شناختی و عاطفی باشند. در چنین شرایطی، مسئله حریم خصوصی دانش آموزان به یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر تبدیل شده است. عدم شفافیت در نحوه جمع آوری، پردازش و ذخیره سازی داده ها، نبود چارچوب های حقوقی یکپارچه و ضعف در آگاهی ذی نفعان آموزشی، خطر نقض حریم خصوصی و سوءاستفاده از اطلاعات دانش آموزان را افزایش می دهد. از سوی دیگر، وابستگی فزاینده مدارس و موسسات آموزشی به پلتفرم های تجاری هوش مصنوعی، کنترل نهادهای آموزشی بر داده ها را کاهش داده و توازن قدرت را به نفع توسعه دهندگان فناوری تغییر داده است. این وضعیت می تواند پیامدهایی همچون کاهش اعتماد دانش آموزان و والدین، تضعیف امنیت اطلاعات و بروز چالش های اخلاقی و حقوقی گسترده را به همراه داشته باشد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، به بررسی ابعاد مختلف حریم خصوصی دانش آموزان در محیط های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی می پردازد و مهم ترین تهدیدها، چالش ها و الزامات حقوقی و اخلاقی این حوزه را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

حریم خصوصی دانش آموزان ، هوش مصنوعی در آموزش ، حفاظت از داده های آموزشی ، اخلاق فناوری ، سیاست گذاری آموزشی