بررسی تاثیر طراحی فضاهای آموزشی بر اجرای سیاست های آموزشی در ایران

آموزش و پرورش به عنوان پایه ای اساسی برای پیشرفت جامعه، در جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر سیاست های کلان مانند «سند تحول بنیادین»، هدف هایی مانند پرورش انسان های خلاق، متعهد و مجهز به مهارت های نوین را دنبال می کند. با این حال، طراحی فضاهای آموزشی به عنوان «منبع سوم آموزش»، در اجرای موثر این سیاست ها نقش محوری ایفا می کند. این مقاله با هدف بررسی تاثیر طراحی فضاهای آموزشی بر اجرای سیاست های آموزشی در ایران انجام شده است. روش تحقیق، مرور سیستماتیک و تحلیل کتابخانه ای از سند های رسمی وزارت آموزش و پرورش، مقالات علمی معتبر و مطالعات موردی فضاهای آموزشی در سطح ملی و منطقه ای بوده است. تحلیل ها با استفاده از روش تحلیل محتوایی و بررسی چارچوب های نظری، به بررسی رابطه بین طراحی فضایی و اثربخشی سیاست های آموزشی پرداخته اند‎.‎ یافته های به دست آمده نشان می دهد که طراحی فضاهای آموزشی سنتی (با چیدمان ثابت و فضاهای بسته) با اهداف سیاست های نوین آموزشی که بر تعامل گروهی، یادگیری مشارکتی و خلاقیت تاکید دارند، ناسازگار است و اجرای این سیاست ها را مختل می کند. علاوه بر این، نابرابری زیرساختی بین مناطق شهری و روستایی، به ویژه در مناطق محروم، باعث محدودیت در دسترسی به فضاهای آموزشی مناسب و تضعیف عدالت آموزشی می شود. از سوی دیگر، استفاده از فناوری های هوشمند (مانند صفحات هوشمند و سیستم های نورپردازی هوشمند) در طراحی فضاهای آموزشی، می تواند به بهبود اجرای سیاست های آموزشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

طراحی فضاهای آموزشی ، سیاست های آموزشی ، سند تحول بنیادین ، نابرابری زیرساختی ، فناوری آموزشی ، عدالت آموزشی‎.‎