نقش خودتنظیمی یادگیری در افزایش تاب آوری تحصیلی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در افزایش تاب آوری تحصیلی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری انجام شده است. اختلالات یادگیری، شامل نارسایی هایی در مهارت های خواندن، نوشتن و ریاضیات است که می تواند توانایی های شناختی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان را محدود کند و آنان را در معرض ناکامی های تحصیلی و کاهش انگیزه قرار دهد. تاب آوری تحصیلی، به توانایی فرد در مقابله با چالش ها و فشارهای آموزشی و ادامه مسیر موفقیت تحصیلی اطلاق می شود و نقش مهمی در رشد تحصیلی و روان شناختی دانش آموزان دارد.این پژوهش با استفاده از روش مروری و تحلیل نظام مند منابع داخلی و خارجی به بررسی مفاهیم خودتنظیمی یادگیری و تاب آوری تحصیلی، و همچنین راهبردها و فعالیت های موثر در تقویت آن ها پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی بالاتری دارند، توانایی بیشتری در برنامه ریزی، پایش، ارزیابی و اصلاح فرآیند یادگیری خود دارند و در مواجهه با مشکلات تحصیلی تاب آوری بیشتری از خود نشان می دهند. همچنین، ترکیب مهارت های شناختی، هیجانی، انگیزشی و اجتماعی، همراه با استفاده از روش های فعال یادگیری مانند نوشتن خلاق، قصه گویی و فعالیت های گروهی، نقش تعیین کننده ای در ارتقای تاب آوری تحصیلی دارد.پژوهش نشان می دهد که ایجاد محیط حمایتی، ارائه بازخورد سازنده و بهره گیری از فناوری و منابع آموزشی متنوع، می تواند اثرات مثبت خودتنظیمی یادگیری را تقویت کرده و زمینه موفقیت تحصیلی دانش آموزان مبتلا به اختلالات یادگیری را فراهم کند.با توجه به یافته ها، تقویت مهارت های خودتنظیمی یادگیری و استفاده از روش های فعال و خلاقانه در محیط آموزشی، ابزار موثری برای افزایش تاب آوری تحصیلی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، تاب آوری تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، مهارت های شناختی ، فعالیت های خلاقانه ، محیط حمایتی