بازاندیشی آموزش ادبیات فارسی در پرتو تحول دیجیتال آموزشی

در عصر کنونی، فناوری های دیجیتال نه فقط ابزارهای کمکی آموزشی هستند بلکه به طور بنیادی ساختار و فرآیندهای یاددهی–یادگیری را بازاندیشی کرده اند. تحول دیجیتال آموزشی، به ویژه در حوزه آموزش زبان و ادبیات، زمینه ای نوین برای بازتعریف تعاملات کلاس، محتوا و نقش معلم فراهم آورده است. این تحول از ادغام فناوری های نوظهور مانند ابزارهای رسانه ای، پلتفرم های یادگیری آنلاین و روش های چندرسانه ای در برنامه های درسی ادبیات ناشی می شود که اثرات آن بر سواد دیجیتال دانش آموزان و معلمان قابل توجه است. در ادبیات کلاسیک و فارسی، این ادغام موجب بازتعریف مفاهیم سنتی کتاب محور به تعاملات دیجیتالی شده و امکان توسعه مهارت های میان رفتاری و چندسوادگی را برای یادگیرندگان فراهم می کند. با این حال، پژوهش های اخیر نشان می دهند که استفاده گسترده از ابزارهای دیجیتال ممکن است پیامدهای پیچیده ای بر درک متون و مهارت خواندن داشته باشد؛ بنابراین، بازاندیشی در برنامه ریزی آموزشی ادبیات به گونه ای که مزایای فناوری با حفظ عمق ادبیات و مهارت های تحلیلی همراه شود، ضروری است. در این مقاله، ضمن بررسی ادبیات علمی مرتبط، چارچوبی تحلیلی برای فهم تاثیرات تحول دیجیتال بر روش های تدریس ادبیات فارسی ارائه شده و چالش ها، فرصت ها و چشم اندازهای آینده این حوزه تحلیل می گردد. برای رسیدن به آموزش ادبیات موثر در پرتو تحول دیجیتال ضروری است که معلمان، دانش آموزان و سیاست گذاران آموزشی مهارت و سواد دیجیتال خود را در تعامل با محتوای ادبی و ابزارهای نوین به طور همزمان ارتقاء دهند.

کلیدواژه ها:

دیجیتال آموزشی ، آموزش ادبیات ، سواد دیجیتال ، چندسوادگی ، فناوری آموزشی