پیوند آموزش سنتی و جدید با هدف استخراج کاربردی ترین روش های آموزشی

تحولات سریع اجتماعی، فرهنگی و فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش های اساسی مواجه کرده است و یکی از مهم ترین این چالش ها، چگونگی پیوند موثر میان آموزش سنتی و آموزش نوین با هدف استخراج کاربردی ترین روش های آموزشی است. آموزش سنتی با تاکید بر انتقال دانش، حفظ محتوا و نقش محوری معلم، در طول تاریخ توانسته است بنیان های فکری و فرهنگی جوامع را حفظ کند، اما در مواجهه با نیازهای متغیر نسل جدید و پیچیدگی های جهان معاصر، به تنهایی پاسخگوی انتظارات آموزشی نیست. در مقابل، آموزش نوین با تکیه بر یادگیرنده محوری، تفکر انتقادی، خلاقیت، فناوری های آموزشی و یادگیری مادام العمر، فرصت های تازه ای برای ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری فراهم کرده است. پیوند این دو رویکرد می تواند زمینه ساز شکل گیری الگوهای آموزشی منعطف، بومی و کارآمد شود که ضمن حفظ ارزش های فرهنگی و تربیتی آموزش سنتی، از ظرفیت های نوآورانه آموزش جدید نیز بهره مند باشند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مروری، به بررسی ابعاد مختلف پیوند آموزش سنتی و جدید پرداخته و تلاش می کند کاربردی ترین روش های آموزشی حاصل از این تلفیق را تبیین کند. نتایج این بررسی نشان می دهد که هم افزایی میان این دو رویکرد می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش انگیزش فراگیران، تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی و پاسخگویی بهتر به نیازهای آموزشی جامعه منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، آموزش نوین ، روش های آموزشی کاربردی