خودآگاهی معلم و توسعه حرفه ای در نظام آموزشی

در دهه های اخیر، تحولات سریع فناورانه و به ویژه گسترش هوش مصنوعی، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های نوینی مواجه ساخته است. در این میان، نقش معلم به عنوان عامل اصلی تحقق اهداف آموزشی، دستخوش تغییرات اساسی شده و نیازمند بازتعریف حرفه ای است. یکی از مولفه های کلیدی در این بازتعریف، خودآگاهی معلم است. خودآگاهی به معلم امکان می دهد تا با شناخت دقیق از باورها، توانمندی ها، محدودیت ها و هیجانات خود، تصمیم های آگاهانه تری در فرایند تدریس اتخاذ کند و از فناوری های نوین به صورت هدفمند بهره گیرد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی نقش خودآگاهی معلم در توسعه حرفه ای در نظام آموزشی، به ویژه در بستر استفاده از هوش مصنوعی، می پردازد. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که خودآگاهی، زیربنای یادگیری مادام العمر معلمان و شرط لازم برای انطباق موفق با تغییرات آموزشی است. همچنین، معلمان خودآگاه قادرند از ظرفیت های هوش مصنوعی برای ارتقای کیفیت تدریس، شخصی سازی یادگیری و بهبود تعامل آموزشی استفاده کنند. بر این اساس، توجه به خودآگاهی معلمان در سیاست گذاری ها و برنامه های توانمندسازی حرفه ای، می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت نظام آموزشی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی معلم ، توسعه حرفه ای ، نظام آموزشی ، هوش مصنوعی