تاثیر سیاست های آموزشی بر عدالت اجتماعی

این مقاله توصیفی به بررسی تاثیر سیاست های آموزشی بر عدالت اجتماعی در ایران معاصر می پردازد. با وجود پیشرفت های کمی در دسترسی به آموزش و افزایش نرخ باسوادی، نابرابری های کیفی، منطقه ای، جنسیتی، فرهنگی و دیجیتال همچنان عدالت را تهدید می کنند. مبانی نظری بر پایه رویکردهای راولز، سن، اسلامی، فمینیستی و فریره، عدالت را چندبعدی و نیازمند جبران نابرابری های ساختاری می دانند. پیشینه تحقیقات داخلی نشان دهنده شکست سیاست های متمرکز در کاهش شکاف ها و ضرورت تمرکززدایی، چندفرهنگی و عدالت دیجیتال است. چالش های اجرایی، نبود ارزیابی مستقل، برنامه درسی یکسان و تخصیص ناعادلانه بودجه، موانع اصلی تحقق عدالت هستند. جمع بندی بر ادغام نظریه و عمل، مشارکت جامعه مدنی و بودجه ریزی مبتنی بر نیاز تاکید دارد. نتیجه گیری پیشنهاد می کند تمرکززدایی واقعی، برنامه های جامع جنسیتی، زیرساخت های دیجیتال روستایی، آموزش معلمان عدالت محور و سیستم نظارت شفاف اجرا شوند تا چرخه فقر شکسته شود، انسجام ملی حفظ گردد و توسعه پایدار محقق شود. این مقاله، سیاست های آموزشی را کلید تحول جامعه عادلانه می داند و تحقیقات آینده را به سمت مطالعات تجربی و طولی هدایت می کند.

کلیدواژه ها:

سیاست های آموزشی ، عدالت اجتماعی ، نابرابری منطقه ای ، تمرکززدایی ، چندفرهنگی