رابطه بین سبک های یادگیری و یادداشت برداری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

یادگیری فرآیندی پیچیده، شناختی و پویا است که تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد و در میان این عوامل، نحوه پردازش اطلاعات توسط فرد و سبک های یادگیری او از اهمیت ویژه ای برخوردار است. سبک های یادگیری به عنوان ترجیحات نسبتا پایدار افراد در دریافت، سازماندهی و پردازش اطلاعات، نقش تعیین کننده ای در عملکرد تحصیلی ایفا می کنند. از سوی دیگر، یادداشت برداری به عنوان یک استراتژی شناختی مهم، ابزاری کلیدی برای ثبت، نگهداری و بازیابی اطلاعات محسوب می شود که می تواند پلی میان ورودی های حسی و درک عمیق مفاهیم باشد. درک تعامل میان این دو متغیر و تاثیر متقابل آن ها بر پیشرفت تحصیلی، نیازمند واکاوی دقیق مبانی نظری و تحلیل روابط مفهومی در چارچوب علوم تربیتی و روان شناسی شناختی است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بدون اتکا به داده های میدانی، به بررسی ماهیت رابطه بین سبک های یادگیری و مهارت های یادداشت برداری در تعیین سطح پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. در این راستا، چگونگی انطباق یا عدم انطباق روش های یادداشت برداری با سبک های غالب یادگیری مورد تحلیل قرار گرفته است. فرض اصلی این مقاله بر آن است که همسویی میان سبک یادگیری فرد و استراتژی یادداشت برداری وی، منجر به تسهیل فرآیند رمزگذاری و ذخیره سازی اطلاعات در حافظه بلندمدت شده و در نهایت، بستری برای ارتقای عملکرد تحصیلی فراهم می آورد، در حالی که ناهماهنگی در این حوزه می تواند مانعی برای یادگیری موثر باشد. نتایج تحلیل های نظری حاکی از آن است که دانش آموزانی که از آگاهی بالایی بر سبک یادگیری خود برخوردارند و مهارت های یادداشت برداری را متناسب با آن سبک به کار می گیرند، توانایی بیشتری در سازماندهی شناختی مطالب دارند. این مقاله نتیجه می گیرد که آموزش مهارت های یادداشت برداری متنوع و انطباق پذیر، باید به عنوان یک ضرورت آموزشی در برنامه های درسی مدارس گنجانده شود تا دانش آموزان بتوانند با بهره گیری از نقاط قوت شناختی خود، شکاف میان دریافت اطلاعات و پیشرفت تحصیلی را پر کنند. تاکید نهایی بر رویکرد فردمحور در آموزش و توجه به تفاوت های فردی در فرآیند یادگیری است.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، یادداشت برداری ، پیشرفت تحصیلی ، استراتژی های شناختی