رابطه بین انگیزه پیشرفت و خلاقیت در فرآیند یادگیری

این پژوهش با هدف تبیین رابطه پیچیده و پویا میان انگیزه پیشرفت و خلاقیت در فرآیند یادگیری انجام شده است. در عصر حاضر، آموزش صرفا به انتقال اطلاعات محدود نمی شود، بلکه تمرکز بر پرورش توانایی های نوآورانه و حل مسئله است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که انگیزه پیشرفت، به ویژه زمانی که به صورت درونی و مبتنی بر اهداف تسلط باشد، می تواند محرک قدرتمندی برای بروز خلاقیت باشد. دانش آموزانی که برای یادگیری و بهبود مهارت های خود تلاش می کنند، تمایل بیشتری به ریسک پذیری، کشف راه حل های نوین و فراتر رفتن از الگوهای سنتی دارند، که همگی مولفه های اساسی خلاقیت هستند. این پژوهش بر این نکته تاکید دارد که نوع جهت گیری هدفی (تسلط در برابر عملکرد) تعیین کننده کیفیت این رابطه است. علاوه بر نوع انگیزه، نقش متغیرهای میانجی و زمینه ای مانند خودکارآمدی خلاق و اقلیم کلاس درس نیز مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها حاکی از آن است که انگیزه پیشرفت خالص بدون باور به توانایی انجام کارهای خلاقانه (خودکارآمدی خلاق) لزوما به خروجی خلاق منجر نمی شود. همچنین، فشارهای بیش از حد بیرونی و تمرکز بر رقابت و نمره، که شکل هایی از انگیزه پیشرفت بیرونی هستند، می توانند فرآیندهای شناختی مورد نیاز برای تفکر خلاق را مختل کنند. بنابراین، تعادل میان تمایل به موفقیت و آزادی عمل ذهنی، کلید حلقه گم شده میان انگیزه و خلاقیت است. در نهایت، مقاله پیشنهاداتی برای معلمان و برنامه ریزان درسی ارائه می دهد. برای اینکه انگیزه پیشرفت به انگیزه خلاقیت تبدیل شود، سیستم های آموزشی باید از ارزشیابی های مبتنی بر حافظه به سمت ارزشیابی های مبتنی بر نوآوری حرکت کنند. معلمان باید با ایجاد محیطی امن که در آن اشتباه کردن بخشی از یادگیری است، به دانش آموزان اجازه دهند تا بدون ترس از شکست، انگیزه خود را برای کشف چیزهای جدید صرف کنند. این تغییر پارادایم، ضرورت توسعه رویکردهای آموزشی است که همزمان بر پرورش اراده (انگیزه) و تخیل (خلاقیت) تمرکز دارند.

کلیدواژه ها:

انگیزه پیشرفت ، خلاقیت ، فرآیند یادگیری ، خودکارآمدی خلاق ، جهت گیری هدف