مطالعه ی مقایسه ای روش های آموزشی سنتی و مدرن از منظر معلمان

تحولات سریع اجتماعی، فناوری و شناختی در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با این پرسش اساسی مواجه ساخته است که کدام روش های تدریس می توانند به بهترین شکل نیازهای یادگیری نسل جدید را پاسخ دهند. در این میان، روش های کلاسیک یا سنتی که بر محوریت معلم، انتقال یک سویه ی اطلاعات و تکیه بر حفظ محوری استوارند، در تقابل با روش های نوین قرار می گیرند که بر مشارکت فعال دانش آموز، ساخت دانش به صورت تعاملی و تلفیق فناوری تاکید دارند. اهمیت بررسی تطبیقی این دو رویکرد از آنجا ناشی می شود که معلمان، به عنوان مجریان اصلی فرآیند تدریس، در نقطه ی تلاقی نظریه و عمل قرار دارند و دیدگاه ها، تجارب و چالش های آنان می تواند تصویری واقع بینانه از نقاط قوت و ضعف هر روش ارائه دهد. با این حال، مساله اصلی، دوقطبی سازی صرف میان «سنتی» و «مدرن» است، در حالی که در عمل، بسیاری از معلمان به دنبال تلفیق هوشمندانه ی عناصر موثر هر دو رویکرد هستند. همچنین، فشارهای ساختاری مانند حجم بالای محتوای درسی، محدودیت زمان، کمبود منابع و انتظارات نظام آموزشی، می توانند انتخاب و اجرای روش های نوین را با دشواری مواجه سازند. این مقاله به بررسی تطبیقی این روش ها از دیدگاه معلمان می پردازد و در پی پاسخ به این پرسش ها است: معلمان چگونه کارایی، موانع و پیامدهای هر روش را ارزیابی می کنند؟ آیا آنان روش های نوین را جایگزین کامل روش های کلاسیک می دانند یا مکمل آن؟ و مهم تر آنکه، چه عواملی (مانند زمینه ی فرهنگی، امکانات مدرسه و ویژگی های دانش آموزان) در ترجیح و اجرای هر روش تاثیرگذار است؟ هدف نهایی، فراتر از مقایسه ی ساده، ارائه ی چارچوبی منعطف و زمینه محور است که به معلمان در انتخاب و ترکیب بهینه ی روش ها یاری رساند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس کلاسیک ، روش های تدریس نوین ، دیدگاه معلمان ، مطالعه تطبیقی ، تلفیق روش های آموزشی