بررسی نقش معلم در تعامل با دانش آموزان دبیرستانی

دوره دبیرستان، به عنوان یکی از حساس ترین مراحل رشد و بلوغ نوجوانان، نیازمند توجه ویژه به کیفیت تعاملات میان معلمان و دانش آموزان است. این پژوهش با هدف واکاوی نقش چندوجهی معلم در شکل دهی تعاملات موثر در محیط دبیرستان انجام شده است. نتایج نشان می دهد که معلمان نه تنها انتقال دهندگان دانش، بلکه مربیان و الگوهای رفتاری هستند که کیفیت رابطه آنان با دانش آموزان تاثیر عمیقی بر تعهد تحصیلی، سلامت روانی و سازگاری اجتماعی نوجوانان دارد. تعامل سازنده مبتنی بر احترام، حمایت عاطفی و درک تفاوت های فردی، بستری را فراهم می آورد که در آن دانش آموزان با انگیزه و احساس امنیت در فرآیند یادگیری مشارکت می کنند. علاوه بر حمایت عاطفی، سبک ارتباطی معلم و میزان حمایت از استقلال دانش آموزان از عوامل کلیدی در کیفیت این تعاملات هستند. پژوهش ها حاکی از آن است که رویکردهای خودکامه و کنترل گرانه در این دوره سنی نه تنها موثر نیستند، بلکه می توانند منجر به افزایش مقاومت و کاهش انگیزه شوند. در مقابل، معلمان حمایت گر و تسهیل کننده که به استقلال فکری دانش آموزان احترام می گذارند، توانمندتر از پس مدیریت چالش های رفتاری و آموزشی برمی آیند. این امر مستلزم داشتن مهارت های ارتباطی، هوش هیجانی بالاتر و آگاهی از ویژگی های خاص دوران بلوغ است. در نهایت، این مقاله بر ضرورت بازنگری در نقش سنتی معلم تاکید می کند و پیشنهاد می کند که آموزش معلمان باید بر تقویت مهارت های بین فردی، مدیریت کلاس مبتنی بر رابطه و سواد بلوغ متمرکز شود. ایجاد اتحاد میان خانه و مدرسه نیز برای همسو کردن تعاملات آموزشی با نیازهای نوجوانان ضروری است. استراتژی های ارائه شده در این پژوهش می تواند به معلمان کمک کند تا محیطی پویا، شامل و تعاملی برای دانش آموزان دبیرستانی ایجاد کنند که در آن شکوفایی همه جانبه آن ها تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-دانش آموز ، دوره دبیرستان ، حمایت عاطفی ، استقلال دانش آموز ، مدیریت کلاس