بررسی رابطه بین بازی های آموزشی و خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل رابطه میان استفاده از بازی های آموزشی و پرورش خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در عصر حاضر، خلاقیت به عنوان یکی از مهارت های حیاتی قرن بیست و یکم شناخته می شود و نظام های آموزشی در جستجوی روش های نوین برای تحریک این توانایی در دانش آموزان هستند. نتایج نشان می دهد که بازی های آموزشی، چه به صورت سنتی و چه دیجیتال، تاثیر مثبت و معناداری بر مولفه های خلاقیت شامل تسلط (Fluency)، انعطاف پذیری (Flexibility) و ابتکار (Originality) دارند. این بازی ها با فراهم کردن محیطی بدون فشار قضاوت، فضایی را ایجاد می کنند که در آن دانش آموزان می توانند ریسک پذیری کنند و راه حل های متعددی برای مسائل ارائه دهند. علاوه بر ابعاد شناختی، نقش عوامل انگیزشی و هیجانی در این رابطه بسیار برجسته است. بازی ها با افزایش انگیزه درونی و ایجاد حالت "جریان" (Flow)، فرآیند یادگیری را لذت بخش کرده و موانع روانی بر سر راه خلاقیت را کاهش می دهند. این پژوهش همچنین به تفاوت های جنسیتی و نقش معلم به عنوان تسهیل گر در فرآیند یادگیری مبتنی بر بازی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که زمانی که معلمان بازی را به درستی در برنامه درسی ادغام می کنند، خلاقیت دانش آموزان نه تنها در لحظه بازی، بلکه در تکالیف درسی دیگر نیز افزایش می یابد. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی و برنامه ریزان درسی، بازی های آموزشی را به عنوان یک استراتژی اصلی و نه یک فعالیت تفننی، در برنامه های درسی دوره ابتدایی بگنجانند. با توجه به پتانسیل بالای بازی ها در تقویت تفکر واگرا و حل مسئله، لازم است زیرساخت های مدارس برای اجرای موثر بازی های آموزشی بهبود یابد و معلمان برای استفاده از این ابزارها توانمندسازی شوند تا بتوانند نسلی خلاق و نوآور تربیت کنند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، خلاقیت ، دانش آموزان ابتدایی ، تفکر واگرا ، یادگیری مبتنی بر بازی