یادگیری ترکیبی و ارتقای مشارکت اولیاء در فرآیند تعلیم و تربیت فراگیران

در عصر حاضر که فناوری اطلاعات و ارتباطات با شتاب فزاینده ای در حال پیشرفت است، نظام های آموزشی با چالش های نوظهوری برای پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان مواجه شده اند. یادگیری ترکیبی به مثابه رویکردی آموزشی که آموزش چهره به چهره را با آموزش برخط تلفیق می نماید، روزبه روز بیشتر مورد اقبال قرار می گیرد. این پارادایم نه تنها فرآیند تعلیم و تربیت دانش آموزان را دگرگون ساخته، بلکه ظرفیت بالایی برای بهبود مشارکت اولیاء در فرآیند آموزشی فرزندانشان دارا می باشد. هدف این مقاله مروری، واکاوی عمیق نقش یادگیری ترکیبی در ارتقای مشارکت اولیاء در فرآیند تعلیم و تربیت فراگیران است. این نوشتار در گام نخست به تبیین مفاهیم و مبانی نظری یادگیری ترکیبی و مشارکت اولیاء می پردازد. سپس، چگونگی بهره گیری از ابزارهای فناورانه در این رویکرد برای ایجاد کانال های ارتباطی اثربخش بین مدرسه و منزل، ارائه بازخوردهای به هنگام به اولیاء، و فراهم آوردن امکان دسترسی آنان به منابع آموزشی مورد بحث قرار می گیرد. همچنین، به بررسی چالش های پیش رو در این عرصه، از جمله شکاف دیجیتال میان اولیاء، ضرورت آموزش ایشان، و مسائل مرتبط با حریم خصوصی پرداخته می شود. یافته های این مطالعه نشان می دهد که با برنامه ریزی دقیق، استفاده از سکوهای مناسب و ارائه آموزش های لازم، یادگیری ترکیبی می تواند به عنوان پلی ارتباطی مستحکم میان خانه و مدرسه عمل نموده و به ارتقای معنادار مشارکت اولیاء در موفقیت تحصیلی فرزندانشان بینجامد. در خاتمه، این مقاله به ارائه راهبردهایی برای فائق آمدن بر چالش ها و اجرای اثربخش این رویکرد در مدارس پرداخته و بر اهمیت همکاری میان مربیان و اولیاء برای ایجاد محیط آموزشی فراگیر و پشتیبان تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، مشارکت اولیاء ، فناوری آموزشی ، آموزش برخط ، ارتباط مدرسه و خانه