استفاده از واقعیت مجازی و افزوده در تدریس تاریخ

پیشرفت های چشمگیر در فناوری های دیجیتال منجر به ظهور ابزارهای نوینی در آموزش شده است که در میان آن ها، واقعیت مجازی و واقعیت افزوده به عنوان دو فناوری کلیدی، پتانسیل بالایی برای تحول در روش های تدریس تاریخ دارند. این پژوهش با هدف بررسی کاربردها، مزایا و چالش های به کارگیری این فناوری ها در آموزش تاریخ انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای است. نتایج نشان می دهد که واقعیت مجازی با ایجاد محیط های شبیه سازی شده و غوطه وری کامل، امکان درک عمیق مفاهیم تاریخی و احساس همدلی با شخصیت های تاریخی را فراهم می کند، در حالی که واقعیت افزوده با لایه های اطلاعاتی دیجیتال بر روی واقعیت فیزیکی، یادگیری تعاملی و مبتنی بر کاوش را تقویت می کند. این فناوری ها با افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان، فرآیند انتقال دانش تاریخی را از حالت خشک و حفظی به تجربه ای پویا و ماندگار تبدیل کرده اند. با این حال، چالش هایی نظیر هزینه های بالا، نیاز به زیرساخت های فنی و مهارت های لازم برای معلمان وجود دارد که نیازمند توجه سیاست گذاران آموزشی است. در نهایت، ادغام این فناوری ها در برنامه درسی تاریخ می تواند منجر به ارتقای سواد تاریخی و تفکر انتقادی دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده ، آموزش تاریخ ، یادگیری تعاملی ، فناوری آموزشی.