نقش داستان سرایی در آموزش مفاهیم پیچیده علمی

آموزش مفاهیم پیچیده علمی همواره یکی از چالش برانگیزترین حوزه های pedagogy بوده است، زیرا انتقال انتزاعی ترین ایده ها به ذهن دانش آموزان نیازمند ابزارهایی فراتر از روش های سنتی سخنرانی است. پژوهش حاضر به بررسی نقش داستان سرایی یا Storytelling به عنوان یک استراتژی شناختی قدرتمند در تسهیل درک و یادگیری علوم می پردازد. با تکیه بر نظریه های یادگیری معنادار و ساختارشناختی، این مقاله نشان می دهد که چگونه روایت ها می توانند با ایجاد زمینه های عاطفی و شناختی، به اتصال اطلاعات جدید به دانش پیشین کمک کنند. روش استفاده از داستان های علمی، انalogies و روایت های تاریخی از زندگی دانشمندان، باعث افزایش انگیزش، بهبود حافظه بلندمدت و درک عمیق تر مفاهیم می شود. نتایج بررسی ها حاکی از آن است که داستان سرایی با کاهش بار شناختی و سازماندهی اطلاعات در قالب schemas، فرآیند آموزش علوم را از حالت خشک و حفظی به فرآیندی پویا و ماندگار تبدیل می کند. این رویکرد نه تنها درک مفاهیم فیزیکی و شیمیایی را آسان تر می کند، بلکه نگرش دانش آموزان را نسبت به علم و کشف مثبت تر می سازد.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، آموزش علوم ، یادگیری معنادار ، بار شناختی ، انگیزش تحصیلی ، ساختارشناختی