راهکارهای سیاستی پیاده سازی مهارت های زندگی در مدارس

در عصر تحولات سریع اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، آموزش و پرورش بیش از هر زمان دیگر ماموریت تربیت انسان هایی را بر عهده دارد که بتوانند با پیچیدگی های زندگی مدرن سازگار شوند. آموزش مهارت های زندگی، به عنوان یکی از نوآورانه ترین رویکردهای تربیتی قرن حاضر، مجموعه ای از قابلیت ها و توانایی های رفتاری و شناختی را در بر دارد که فرد را برای مواجهه هوشمندانه با چالش های فردی و اجتماعی آماده می سازد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در رشد شخصیت دانش آموزان با تاکید بر جنبه های روان شناختی، اجتماعی و فرهنگی است. این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی، ابتدا مبانی نظری آموزش مهارت های زندگی را از دیدگاه روان شناسی انسان گرایانه و جامعه شناسی تربیتی بررسی می کند، سپس با مرور مطالعات داخلی و بین المللی، به تعامل میان رشد شخصیت، سلامت روان و فرآیند آموزش این مهارت ها می پردازد. تحلیل یافته ها نشان می دهد که آموزش منظم و هدفمند مهارت های زندگی در مدارس موجب افزایش خودآگاهی، مسئولیت پذیری اجتماعی، کنترل هیجان، تقویت همدلی و ارتقای تاب آوری روانی در دانش آموزان می شود. همچنین روشن شد که معلمان، ساختار مدرسه و فضای ارتباطی درون کلاس نقش محوری در تحقق اهداف این آموزش دارند. بدون حمایت نهادی، سرمایه گذاری آموزشی و بازنگری در محتوای درسی، اثرات مثبت این برنامه ها به صورت پایدار تحقق نمی یابد. بر اساس جمع بندی نتایج، پیشنهاد می شود آموزش مهارت های زندگی به عنوان بخشی الزامی از برنامه درسی مدارس ایران در قالب فعالیت های گروهی و تربیت معلمان متخصص نهادینه گردد تا به شکوفایی شخصیت دانش آموزان و کاهش آسیب های رفتاری منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، رشد شخصیت ، روان شناسی تربیتی ، سلامت روان ، نظام آموزشی ایران